Ικεσία Ελπίδας

Γιατί τόσος πόνος Χριστέ μου;

Γιατί βιώνουμε τόση θλίψη;

Γιατί μας είναι σε κάποιους τόσο δύσκολο να πιστέψουμε στην Αγάπη σου;

Γιατί νιώθουμε να χάνουμε την ελπίδα μας;

Που είσαι Κύριε;

Φανερώσου.

Έλα και μάθε μας να Σε αγαπούμε και μέσα στον πόνο.

Έλα και πάρε τα σκοτάδια της ψυχής μας και κάνε τα φως.

Έλα και χάραξε την ελπίδα στις ψυχές μας.

Υάδα

Ο γλυκασμός της Ψυχής μας....

Ο γλυκασμός των Αγγέλων...

 

 

..μα όχι μόνο των Αγγέλων αλλά και της ψυχής μας..

πλήθος πιστών τούτη την ημέρα -και όχι μόνον- συρρέουν να προσκυνήσουν το θείο αυτό δώρο που χάρισε ο Θεός...την πιο γλυκιά μητρική αγκαλιά που κλείνει μέσα της ολάκερη την πλάση.

Το χάδι στη λύπη μας.

Το στήριγμα στην ανάγκη και στον πόνο μας.

Την Θεοτόκο μας.

Εύχομαι  να την αγαπάμε και να προσευχόμαστε στην αγάπη που μας έχει.

Να μας προστατεύει και να μεσιτεύει για τον κόσμο όλο  στον αγαπημένο της Υιό.

Όλα ρυθμίζονται απ' τη θεία αγάπη. Δεν είναι τίποτε τυχαίο.

Του π. Ανδρέα Κονάνου – από την Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα

Οταν προσεύχεσαι και νιώθεις τον Θεό, αλλάζεις σκεπτικό. Και λες πλέον: «Οχι μόνος μου, αλλά με τον Θεό. Διότι μόνος μου είμαι πολύ μικρός. Στενά τα όριά μου και τα μυαλά μου. Δεν βλέπω μακριά. Εσύ, Κύριε, φώτιζέ με και, τότε, δεν φοβάμαι».

Κι όταν είμαι στη δουλειά μου και με πάρουν ξαφνικά τηλέφωνο και μου πουν κάτι δυσάρεστο, δεν θα πανικοβληθώ. Θα πω μέσα μου αυτομάτως: «Τι έλεγα το πρωί; Κύριε, ό,τι κι αν γίνει σήμερα, ξέρω ότι είναι από Σένα. Εσύ το έχεις επιτρέψει. Εσύ το έχεις στείλει. Εσύ το γνωρίζεις». Και, έτσι, δεν είμαι μόνος. Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Ολα ρυθμίζονται από τη θεία αγάπη. Ολα κανονίζονται. Δεν είναι τίποτε τυχαίο. Αφού το άφησε ο Θεός να γίνει, θα πει ότι είναι στα όριά μου, στις αντοχές μου και για το καλό μου».

Φυσικά, όλα αυτά δεν μπορείς να τα σκεφτείς την ώρα του τηλεφωνήματος. Η στιγμή που σου λένε μια δυσάρεστη είδηση σε βρίσκει αιφνίδια και τα χάνεις. Γι' αυτό, είναι ανάγκη να έχεις ήδη προπαρασκευαστεί ψυχολογικά, πνευματικά, συναισθηματικά και υπαρξιακά από το πρωί. Ετσι να ξεκινάει η ημέρα σου. Κι όταν ξαφνικά ακούσεις μια είδηση, καθώς θα είσαι προετοιμασμένος απ' το πρωί, θα βρεις τη δύναμη να πεις: «Τι έλεγα πιο πριν στον Χριστό; Αυτό. Να τώρα η απάντησή Του. Το θέλημά Του, λοιπόν, είναι αυτό: να δεχτώ την είδηση. Μια είδηση που ξέρει πολύ καλά ο Χριστός. Είναι εν γνώσει Του. Αυτός είπε “ναι” στο να γίνει. Αυτός έδωσε την έγκριση να συμβεί. Αφού έδωσε την έγκριση, θα πει ότι το αντέχω και πως κάτι καλό θα βγει. Κι ότι μου χρειάζεται αυτό που γίνεται. Αλλιώς, δεν θα γινόταν. Αν δεν έβγαινε κάτι καλό για την ψυχή μου, δεν θα επέτρεπε ο Θεός να γίνει». Τελείωσε.

Το επέτρεψε ο Θεός να γίνει; Τότε θα βγει κάτι καλό για την ψυχή μου. Καλό δεν σημαίνει πάντα κι ευχάριστο. Σίγουρα, ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου δεν είναι οπωσδήποτε κι ευχάριστο, καλό και χαρούμενο. Πρόσεξε! Δεν λέω για ευχάριστα πράγματα τώρα. Μιλάω για ωφέλιμα. «Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Τι συμφέρει την ψυχή μου; Αυτό. «Ναι, αλλά πόνεσα πάρα πολύ, έκλαψα, φοβήθηκα, λυπήθηκα». Ναι, αλλά συμφέρει την ψυχή σου και γι' αυτό έγινε. Αν το σκεφτώ έτσι, με την πνευματική λογική, ηρεμώ. Παίρνω τη θέση μου στη ζωή, ταπεινώνομαι, γαληνεύω. Και μου φεύγει το παράπονο προς τον Θεό.

«Γιατί δεν μ' αγαπάς, Κύριε;» Και σου απαντά: «Γιατί, παιδί μου, λες ότι δεν σ' αγαπάω; Εσύ δεν μου 'πες το πρωί να σε βοηθήσω; Λοιπόν, η σημερινή παιδαγωγία μου είναι αυτό που σου συνέβη. Το σημερινό φάρμακό σου είναι αυτό. Για να κάνω το άγαλμα, πρέπει να χτυπήσω λίγο το μάρμαρο και να πετάξω κάποια κομμάτια του, ώστε να βγει από κάτω το ωραίο σχέδιο. Λοιπόν, σήμερα σε πόνεσα σε αυτό το σημείο. Ξέρω ότι πόνεσες. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς».

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» που μόλις εκδόθηκε

Η Δύναμη σου λέγεται Προσευχή!

Προσεύχεσαι; Ναι.

Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;

Μη βιαστείς να πεις ¨στο Θεό¨. Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της.

Μας ταιριάζει προσευχή.

Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που ¨χανόταν¨ στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.

Προσεύχομαι για να γίνω εγώ σαν Αυτόν, κι όχι για να βάλω το Θεό στη δική μου παθογένεια και το άγχος.

Προσεύχομαι για να με αλλάξεις Εσύ, Χριστέ μου. Κι όχι για να ¨αλλάξω¨ εγώ Εσένα.

Αναγκαία προϋπόθεση: Ο νους μου, να δώσει άπλα στην καρδιά. Να σιγήσει ο νους, που με ταράζει. Και να ακούσω τη γαλήνη της καρδιάς.

Προσευχή: Είσοδος στο χώρο που δεν έχει προβλήματα.

Ο λόγος που δεν αντέχω την ησυχία της προσευχής είναι, ότι έχω συνηθίσει στη φασαρία του νου, τη νοητική ¨βαβούρα¨ και αιχμαλωσία στα πράγματα αυτού του κόσμου.

Μερικοί όταν προσεύχονται, ξεχνούν τα προβλήματά τους!

Λιώνουν μέσα στη χάρη αυτής της θείας επαφής. Το άγχος φεύγει. Η ψυχή γεμίζει ασφάλεια, αγάπη, σιγουριά.

Όταν δεν προσεύχεσαι, αδικείς τον εαυτό σου. Του στερείς κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Τον αφήνεις αφρόντιστο κι αβοήθητο.
Λίγη ώρα κάθε μέρα, να προσεύχεσαι.

Αν δεν μπορείς να μιλήσεις στο Θεό, μίλα λίγο έστω στη γυναίκα, στον άντρα και τα παιδιά σου. Ξεκίνα απ’ αυτά τα απλά. Κάνε την ψυχή σου λίγο πιο ευαίσθητη στον ¨ορατό¨ διπλανό σου, στον αδερφό σου.

Η ευαισθησία στα μικρά αυτής της ζωής, θα σε βάλει και στο κλίμα της προσευχής. Σαν μικρή εισαγωγή.

Και μετά, θα έρθει το μεθύσι της χαράς της προσευχής. Και θα ¨φτιαχτείς¨. Και δεν θα σε διαλύει τίποτε απ’ τα πράγματα αυτής της γης.
Είδες;

Μιλάω για την προσευχή εύκολα. Μα δυσκολεύομαι να κάνω προσευχή. Πάντα τα λόγια είναι πιο εύκολα.

Συγγνώμη.

Απόσπασμα από την ομώνυμη ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου:

Η δύναμή σου λέγεται προσευχή | π. Ανδρέας Κονάνος 

by Romfea.Gr on Mixcloud

Ο κάθε πόνος είναι κι ένα μάθημα - Όλα είναι ανθρώπινα

Ναι είναι μάθημα.-
Σου το γράφω τώρα όμως που σχεδόν έχει περάσει...γιατί την στιγμή που υποφέρω συνήθως δεν μπορώ να σκεφτώ έτσι...πολλές φορές μάλιστα χάνω την ψυχραιμία μου...θυμώνω,φωνάζω,κλαίω από θυμό,τα βάζω μαζί Του και Του μιλώ σαν να τον έχω μπροστά μου :"Γιατί το επιτρέπεις αυτό?αφού βλέπεις δεν το αντέχω,δεν μπορώ,γιατί με τυραννάς?γιατί με δοκιμάζεις τόσο σκληρά?"
Άλλες πάλι φορές πιστεύοντας πως με έχει εγκαταλείψει :"Που είσαι?Με ξέχασες?Μήπως τελικά δεν με αγαπάς όσο θέλεις να πιστεύω?Μήπως τελικά δεν υπάρχεις καν?'(!)''.
 Όταν όμως κοπάσουν όλα μέσα μου...τα νεύρα,ο εγωισμός,ο θυμός,η απογοήτευση και έρθει -συνήθως- εκείνο το λυτρωτικό κλάμα...τότε όλα αλλάζουν...εκεί είναι που Τον αισθάνομαι δίπλα μου όσο ποτέ...και μαθαίνω να κάνω και πάλι υπομονή,μαθαίνω ίσως την επόμενη φορά να στέκομαι πιο δυνατή,μαθαίνω να βγαίνω από το εγώ μου,να εκτιμώ περισσότερο την κάθε μέρα που ξυπνώ και έχω την υγειά μου,μαθαίνω να ζω πραγματικά και να εκτιμώ την κάθε στιγμή που είμαι ευτυχισμένη,μαθαίνω τις αντοχές μου,μαθαίνω εμένα,μαθαίνω πιο βαθιά την έννοια της ευγνωμοσύνης....και ίσως τελικά με όλα αυτά μαθαίνω και να Τον αγαπώ περισσότερο.
  Θέλω με λίγα λόγια να σου πω πως όλα είναι ανθρώπινα.Το κάθε συναίσθημα που νιώθουμε.
Ακόμη και η αμφισβήτηση,και ο θυμός προς Εκείνον,και η απογοήτευση και η έλλειψη πίστης...όλα!
Γιατί?γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί!Οπότε κάθε φορά που μπορεί να νιώσεις παρόμοια μην ταράζεσαι τόσο...κι αν νιώσεις την ανάγκη να Του μιλήσεις κάνε το!Ακόμη κι αν αυτά που θέλεις να Του πεις είναι μόνο παράπονα και θυμός!Κάνε το!Πίστεψε με είναι πολύ πιο αληθινή μια 'συζήτηση'-προσευχή τέτοιου είδους που γίνεται με ειλικρίνεια και από βάθος ψυχής από οποιαδήποτε ανάγνωση απλής προσευχής!Είναι εκεί και περιμένει πάντα να ακούσει κάθε αλήθεια της ψυχής σου όπως ακριβώς την αισθάνεσαι!
  Τέλος προσπάθησε να κρατήσεις την ουσία του μαθήματος που κάθε φορά είναι ίσως και διαφορετική...μπορεί να περιέχει αγάπη,εξάσκηση δύναμης και υπομονής,αντοχής και ανοχής,ταπείνωσης,και πολλά άλλα που μόνο Εκείνος ξέρει ότι χρειάζεσαι.

Άμυ

Ανάγκη για προσευχή...

αν μπορείς κάνε και 'συ μια προσ-ευχή για ένα παλικάρι 

που δίνει τη δική του μάχη με τον καρκίνο...

αλλά και τη μοναξιά...

καθώς περνάει μόνος του τούτο τον Γολγοθά...

Ζαχαρίας το όνομα του...

Κύριε φρέναρε μου το Άγχος

Τι χτυπιέμαι έτσι;!..

Τι θέλω να προλάβω κι αγχώνομαι συνέχεια;

Αφού ξέρω πού τρέχω.

Το κάθε μου βήμα 

– το ξέρω - 

με πάει όλο και πιο κοντά 

στους δρόμους 

με τα παγωμένα μάρμαρα, 

τα λιβανάκια, τα λαδάκια, 

τα καντήλια, 

και τα ολόισια κυπαρίσσια.

Κύριε, Ιησού, ελέησέ με. 

Φρέναρέ μου το άγχος, 

αύξησέ μου την πίστη, 

πάρε με μαζί Σου 

στην Ανάσταση.

Να στο πω πιο απλά: 

αγάπα με 

περισσότερο.

π.Ανδρέας Κονάνος

Οι μάσκες του εγωισμού μας

Κάνεις προσευχή και ο νους σου ταξιδεύει. Φεύγει και χάνεται σε εικόνες, ήχους, μυρωδιές, παραστάσεις που δεν θα ήθελες εκείνη την ώρα να έχεις στο μυαλό σου.
Χάνεις την προσευχή. Πάει πέταξες για αλλού. Σε άλλη γη σε άλλα μέρη.
Και τι κάνεις; Νευριάζεις. Ταράζεσαι. Το χειρότερο από όλα, νιώθεις ενοχές
«δεν είμαι άξια για προσευχή…. Δεν έχω καθαρότητα…. Δεν κάνω εγώ για τέτοια… Οι άγιοι έκαναν αυτό, εκείνο, το άλλο…..»

Δεν ξέρω εάν το έχεις καταλάβει αλλά μόλις έχασες μια μάχη.
Όχι, Όχι επειδή έφυγε ο νους, μα γιατί ο λόγος αυτός, έγινε αιτία για ακόμη μια φορά να κατηγορήσεις αδιάκριτα τον εαυτό σου.
Δεν είναι αυτό πνευματικότητα. Ξέρεις τι είναι; Εγωισμός που ντύνεται την στολή του «Αγγέλου». Μία μάσκα που κρύβει την αλαζονεία της «αρετής». Θέλουμε όλα να τα κάνουμε, καλά, υπέροχα, τέλεια. Εμ δεν γίνεται. Αλλά δεν το αποδεχόμαστε. Παλεύουμε με τις σκιές των αυτοειδώλων μας, με τα φαντάσματα της αγχώδου «επιτυχίας» μας.
Ας ταπεινωθούμε λιγάκι. Ταπείνωση ξέρεις τι σημαίνει;
Αναγνωρίζω τα όρια μου.

Όταν λοιπόν φεύγει ο νους από την προσευχή, δεν είναι ανάγκη να ταράζεσαι. Συμβαίνει το πιο απλό και φυσιολογικό πράγμα. Αυτή είναι η φύση του νου. Να χοροπηδάει στα κλαδιά της σκέψης.
Με απλότητα, ειρήνη, χωρίς άγχος και ταραχή, επανέφερε τον πάλι στην ευχή. Φεύγει ξανά; Πάλι επανέφερε τον δίχως υστερίες και νεύρα. Πες, αυτός κάνει την δουλειά του και εγώ την δική μου. Κανένα πρόβλημα.

Εάν οργιστείς, και αποσπαστείς στον θυμό, πάει το έχασες. Κέρδισε ο κρυμμένος σου εαυτός. Εκείνος που αντιμάχεται κάθε καλό και φωτεινό μέσα στην ύπαρξη σου.
Θυμάμαι έναν γέροντα που μου έλεγε σε παρόμοια δοκιμασία «όταν είσαι κρυωμένος τρέχει η μύτη σου; Λέω, ναι γέροντα. Σταματάς τις δουλειές που έχεις να κάνεις επειδή έχεις συνάχι; Όχι. Εεε το ίδιο και με τους λογισμούς. Την δουλειά τους, την δουλειά σου».

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δεν αποδεχόμαστε την φύση του νου. Όταν μαχόμαστε και χτυπιόμαστε γιατί να είναι έτσι. Πες απλά δεν πειράζει. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Δεν χάλασε τίποτα. Όλα καλά. Όλα ευλογημένα. Αποδέξου ότι έτσι είναι. Και θα δεις ότι σε λίγο διάστημα δεν θα είναι πια. Αυτό είναι το θαύμα της αποδοχής και της συμφιλίωσης.
Έλα όμως που θέλουμε με του που πήγαμε στο γέροντα, στην εκκλησία, και πιάσαμε ένα κομποσκοίνι το οποίο και περιφέρουμε επιδειχτικά ως το κομπολόι του Αγά, να έχουμε τα βιώματα των στάρετς, των αβάδων και αμάδων της Θηβαΐδος, και όλων των αγίων που έχουμε διαβάσει τους βίους.

Α ρε τον εγωισμό μάσκες που φοράει.

π.Λίβυος

Να προσεύχεσαι με τον τρόπο που ζητά η καρδιά σου!

Η προσευχή δεν είναι συνταγή για καλτσούνια ή μουστοκούλουρα, ώστε να πρέπει να την εκτελέσεις τέλεια και προσεκτικά για να πετύχει. Καταρχήν δεν προσεύχομαι για να πετύχω, μα για να κοινωνήσω με τον Θεό μου, με ένα κομμάτι του εαυτού μου, που δεν έχω ενεργοποιήσει και δεν ξέρω ότι διαθέτω.
Όταν λοιπόν ακούω ότι, πρέπει να προσεύχεσαι έτσι, τόσες φορές επί τόσες μέρες, με αυτό τον τρόπο και αυτή την ώρα, και το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρο, αυτό που ζητάς θα γίνει, όχι γιατί ο Θεός γνωρίζει και θέλει, μα γιατί εκτέλεσες σωστά την συνταγή ως άλλος πνευματικός σεφ, τότε πραγματικά ναι, τρελαίνομαι…

Είναι δυνατόν η προσευχή, που είναι μια από τις ανώτερες μορφές εσωτερικής έκφρασης και δημιουργίας, ανώτερη μορφή τέχνης, ως έλεγε ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ «η προσευχή είναι ατελεύτητος δημιουργία, και ανωτέρα πάσης τέχνης ή επιστήμη..», εμπειρική σχέση με τον Θεό, να μετατρέπεται σε γυμναστικές επιδείξεις, χημικές ενώσεις, και συνταγογραφούμενες ευκαιρίες;
Δεν προσεύχομαι καλά και κακά, σωστά και λάθος, δεν ρωτάω ακούστηκε η προσευχή μου; τώρα θα γίνει αυτό που ζήτησα; Πόσο ακόμη να προσευχηθώ για να επιτευχθεί ο στόχος μου; Τώρα έπιασε η προσευχή που είπα; Έχει δύναμη με τον τρόπο που την έκανα;

Όλες αυτές οι ερωτήσεις και αγωνιώδης απορίες, είναι σεβαστές αλλά πολύ μακριά από αυτό που είναι η προσευχή.

Στην προσευχή καλλιεργούμε μια σχέση. Ενωνόμαστε με τον μυστήριο ζώντος Θεού. Κοινωνούμε την αδυναμία μας και την αστοχία μας, με την πληρότητα Εκείνου. Ομολογούμε την ανεπάρκεια μας, και ζητάμε την αγάπη Του να αγκαλιάσει την αδύναμη φύση μας. Τον πόνο, τους καημούς και τα βάσανα μας, τα κάνουμε αιτία κουβέντας και κοινωνίας με τον Πατέρα μας.

Λέει ο Γέροντας Σωφρόνιος, «Να παρασταθεί κάποιος ενώπιον του Θεού δεν σημαίνει καθόλου να «σταθεί μπροστά στις εικόνες», αλλά να Τον αισθανθεί στο βάθος της συνειδήσεως του ως Εκείνον που γεμίζει με την παρουσία Του τα πάντα. Να Τον ζήσει ως την αληθινή Πρωταρχική Πραγματικότητα από την οποία προέρχεται ο κόσμος στην τάξη της κατώτερης, δεύτερης δημιουργημένης κτιστής πραγματικότητος. Γι’ αυτό μπορεί να είναι κατάλληλη η κάθε στάση στην οποία βρίσκεται το σώμα: είτε κατακλίνεται, είτε βαδίζει, είτε κάθεται, είτε στέκεται και τα παρόμοια. Αν ο νους και η καρδιά σου δοκιμάζουν προσευχητική διάθεση κατά την ανάγνωση της Αγίας Γραφής, τότε μένε σε αυτήν όσο δεν διακόπτεται η προσευχητική αυτή διάθεση. Ο κανόνας είναι ο εξής: Κάθε λόγος, κάθε θέση του σώματος, στα οποία ο νους και η καρδιά ενώνονται σε μια ζωή της μνήμης του Θεού, δεν πρέπει να αλλάζει, ωσότου εξαντληθεί ο νους ή η καρδιά ή το σώμα.."..

π.Λίβυος

Προσευχές εκ καρδίας...!

Είναι κάποιες στιγμές που η θλίψη σου γίνεται αφόρητο φορτίο,το βλέμμα σου σκοτεινιάζει,χάνεται στο χάος των λογισμών και η ανάσα σου κι αυτή βαραίνει...μην απελπίζεσαι...αυτές είναι ίσως οι καλύτερες στιγμές για....προσευχή εκ καρδίας!

Απλά γονάτισε και μίλα Του...είναι εκεί με την αγκαλιά Του ανοιχτή και περιμένει να σε ακούσει...όχι πως δεν γνωρίζει!απλά θέλει να το θέλεις...όποτε εσύ το θελήσεις...

Είναι εκεί για ακουμπήσεις κάθε βάρος της ψυχής σου στα πόδια Του...

Μίλα Του,πες Του όλα αυτά που αισθάνεσαι...

όλα όσα δεν αντέχεις να παλεύεις πια,

όλα όσα σε πονούν και σε πληγώνουν...

όλα όσα μπορεί να σε θυμώνουν...

όλα όσα φοβάσαι...

και τότε είναι που θα νιώσεις το χάδι της άπειρης Του Αγάπης 

να φωτίζει και να αγκαλιάζει την ψυχή σου και το βάρος που κουβαλάς να ελαφρώνει!

Τέτοιες στιγμές προσευχής λένε πως εισακούονται γρήγορα...

γιατί πηγάζουν απευθείας από τα βάθη της ψυχής!

Αφέσου στην αγκαλιά Του

Όταν η βαθιά εσώτερη απώλεια γίνεται τέχνη, όταν το συναίσθημα ξεφεύγει από το μηδέν δημιουργώντας, όταν ο νους σωπαίνει μπροστά στην δύναμη της καρδιάς, όταν η ψυχή διψά την προσευχή.....Απλά κλείστε τα μάτια και αφεθείτε. Δύσκολο εεε;; Έχεις μάθει να ελέγχεις; Να τα καταλαβαίνεις όλα; Να κυριαρχείς επι των γεγονότων. 

Ναι. Κάνε την αρχή. Μάθε να αφήνεσαι στην Πρόνοια του Θεού, στην ροή…. Μην αντιστέκεσαι. Το ρέμα της Θείας Πρόνοιας, είτε ράθυμα είτε ορμητικά θα σε πάει στην αγκαλιά της θάλασσας.

π.Λίβυος

Προσευχή για....όλους

 Τα παιδιά δίνουν εξετάσεις.

Γυναίκες γεννούν μωρά.

Πόλεμοι γίνονται.

Χειρουργεία παλεύουν.

Οδηγοί τρέχουν σα τρελοί.

Γυναίκες τρώνε ξύλο.

Άντρες ξεφτιλίζονται.

Αλλού...αποκεφαλίζονται..

Ψυχές ξεκολλούν από κορμιά 

με το ζόρι.

Γέροντες απελπίζονται.

Η κόρη σου, νυφούλα.

Νέοι μπερδεύονται, 

ερωτεύονται, 

απολύονται.

Σπίτια κλείνουν.

Τρελοί γελούν συνέχεια.

Αγκαλιές αδειανές.

Γήπεδα φίσκα.

Προσευχές βουβές.

Ουρανοί μισάνοιχτοι.

Μωρά μπουσουλούν.

Χείλη κολλούν.

Έρωτες ανθίζουν.

Παπάδες μεσιτεύουν.

Μανάδες προσμένουν

κρεμασμένες σε παράθυρα.

Φυλακές χωρίς ήλιο.

Ναρκωτικά σκέτη κόλαση.

Ιησού μου.

Κι άλλα να πω;

Σε ικετεύουμε, 

σπεύσε.....

π.Ανδρέας Κονάνος

Να ζητάς την πνοή της Ψυχής σου!

Προσευχές πολλές, αιτήματα χιλιάδες, φτάνουν κάθε μέρα στην πόρτα του Θεού. 

-Εγώ θέλω να γίνω καλά.

-Εγώ να βρω ένα καλό παιδί να παντρευτώ.

-Ααα και εγώ, και εγώ θέλω, να μου βρεις Θεέ μου μια δουλειά. 

-Και αυτό το αμάξι πόσους αγιασμούς έχω κάνει, και πάλι παρουσιάζει προβλήματα. 

-Μα και στην δουλειά Θεέ μου, δεν πάνε καλά οι πωλήσεις, στείλε μου πελάτες. 

-Και μια και τα κουβεντιάζουμε, το παιδί, εάν μπορείς να περάσει στις εξετάσεις. 

Μάζεψε ο Θεός, τα αιτήματα και έφυγε λυπημένος. Σε κανένα αίτημα δεν υπήρχε το όνομα και πρόσωπο του Υιού Του.

Τον Χριστό κανείς δεν το ζήτησε. Κανείς δεν κατάλαβε ότι όταν έχουμε Εκείνον όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους. 

Είναι όπως όταν τα έχεις βρει μέσα σου και όλος ο κόσμος φαίνεται όμορφος.

π.Λίβυος

Προσευχή για τη Σωτηρία Όλου του Κόσμου

Κύριε, δώσε την ειρήνη σου στο λαό σου. Κύριε, δώσε στους δούλους σου το Πνεύμα σου το Άγιο, για να θάλπει τις ψυχές τους με την αγάπη σου και να τους οδηγεί σ’ όλη την αλήθεια και σε κάθε αγαθό.

Κύριε, θέλω να περιβάλει η ειρήνη σου όλο τον κόσμο, που τον αγάπησες τόσο πολύ και έδωσες τον μονογενή σου Υιό, για να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού.

Κύριε, δώσε τους τη χάρη σου, ώστε με τη δική σου ειρήνη και αγάπη να γνωρίσουν και ν’ αγαπήσουν Εσένα και να αναφωνήσουν, όπως οι Απόστολοι στο Θαβώρ: «Κύριε, καλόν εστιν ημάς ώδε είμαι μετά Σου».

Σε παρακαλώ, ελεήμον Κύριε, δώσε σ’ όλο το λαό σου, από τον Αδάμ μέχρι της συντέλειας των αιώνων, να Σε γνωρίσουν, να μάθουν πως είσαι γεμάτος ευσπλαχνία. Γιατί έτσι θα απολαύσουν όλοι την ειρήνη σου και θα δουν το φώς του προσώπου σου.

Αλλά τι έχουμε κάνει, Κύριε, για Σένα, ή σε τί Σε ευχαριστήσαμε, ώστε να θέλεις να είσαι μέσα μας και εμείς κοντά σου; Εμείς Σε σταυρώσαμε με τις αμαρτίες μας και Συ θέλεις να είμαστε μαζί σου; Ω, πόσο μεγάλο έλεος έδειξες σε μένα! Σ’ εμένα, που μου αξίζει ο άδης και τα βάσανά του, Εσύ δίνεις τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Κι αν έδωσες σ’ εμένα τον αμαρτωλό τη χάρη να Σε γνωρίσω με το Άγιο Πνεύμα, τότε Σε ικετεύω, Κύριε, να δώσεις να Σε γνωρίσει και όλος ο κόσμος.

Αμήν.

Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Το πνευματικό χάδι της προσευχής

Κάθε φορά, που ο Γέροντας μιλούσε για την προσευχή, αντιλαμβανόμουν ότι δεν εννοούσε μια προσπάθεια επιδερμική και αποσπασματική , αλλά βαθιά και διαρκή.Κάποτε αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του παιδιού μίας γνωστής στο Γέροντα και σε μένα μητέρας, η οποία μου ζήτησε να τον ρωτήσω σχετικά, μου είπε: « Το παιδί έχει ένα εσωτερικό πρόβλημα και γι′ αυτό συμπεριφέρεται έτσι.

Το παιδί είναι καλό , δεν το θέλει αυτό που κάνει , αλλά αναγκάζεται , είναι δεμένο από κάτι. Δε διορθώνεται με τη λογική , δε μπορείς να το πείσεις με συμβουλές, ούτε να το αναγκάσεις με απειλές. Αυτό θα κάνει τα αντίθετα.

Μπορεί να γίνει χειρότερα, μπορεί να μείνει έτσι, μπορεί και να απαλλαγεί από αυτό. Για να απαλλαγεί, πρέπει να εξαγιασθεί η μητέρα του. Για να ελευθερωθεί, θέλει κοντά του έναν άγιο άνθρωπο , με πολλή αγάπη, που δε θα του κάνει διδασκαλία, ούτε θα το φοβερίζει , αλλά θα ζει με αγιότητα, και το παιδί, που θα τον βλέπει , θα ζηλέψει και θα τον μιμηθεί.

Προ πάντων το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής. Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής.

Όταν πάει να το χαϊδέψει χωρίς προσευχή, το παιδί κάνει έτσι ( απλώνει βίαια τα χέρια και απωθεί τη μητέρα). Όταν όμως χωρίς να το χαϊδέψει , κάνει μυστικά για το παιδί της θερμή προσευχή, τότε αυτό αισθάνεται στην ψυχή του ένα ανεξήγητο , για κείνο, πνευματικό χάδι, που το ελκύει προς τη μητέρα του.

Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα. Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό , ν” αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της.

Όσιος Πορφύριος

πηγή:http://www.porphyrios.net/

Να προσεύχεσαι με την καρδιά

Η δύναμη της προσευχής δεν βρίσκεται στα πολλά λόγια 

αλλά στην απλότητα και στην ειλικρίνεια της καρδιάς.

Όπου υπάρχει ταπείνωση και απλότητα εκεί

βρίσκονται και οι άγγελοι.

Κι όπου υπάρχει έπαρση και εγωισμός εκεί

δεν υπάρχει τίποτα.

H σιωπή της προσευχής...-Αναδημοσίευση

Δημοσιεύω και πάλι με το πρωτότυπο κείμενο πλέον..και με την υπογραφή του πραγματικού κατόχου του...θα παρακαλούσα πολύ να σεβόμαστε τα κείμενα των άλλων...

όταν πρόκειται να αναδημοσιεύσουμε κάτι,καλό θα ήταν να το μεταφέρουμε όπως ακριβώς είναι,και πάντα συνοδευόμενο με την πηγή από όπου το βρήκαμε...

όσο για την υπογραφή...θεωρώ πραγματικά άσκοπο και ασεβή το να οικειποιούμαστε κάτι που δεν μας ανήκει...

Θα 'θελα να σιωπούσα. Να σταματούσα να σου γράφω... Να μη λέω πολλά. Ή μάλλον να μη λέω τίποτα. Τι σημασία έχουν τα λόγια; Σημασία έχει μονάχα η καρδιά. Να προσεύχεται η καρδιά. Να μιλάει η ψυχή. Έτσι απλά. Με την προσευχή. Χωρίς να το ακούει και να το βλέπει κανείς.
Στην εκκλησία, σε ένα δωμάτιο ή ακόμα και στο δρόμο. Αλλά να κάνω προσπάθειες να ψάχνω για το Χριστό. Να μην περιμένω να έρθει η ώρα της κυριακάτικης Λειτουργίας (ουφ, κουράγιο τελειώνει! υπομονή, μισή ώρα έμεινε ακόμα). Αλλά να ψάχνω, να αναζητώ τον Θεό...
Έχεις δει αγίους ανθρώπους; Μοναχούς, ασκητές, αγιορείτες ακόμα και ανθρώπους απλούς, οικογενειάρχες; Οι άγιοι άνθρωποι δε λένε πολλά. Δε μιλάνε πολύ. Και "καλημέρα" να σου πουν, αυτό εντυπώνεται στην ψυχή σου. Ελκύεσαι, μαλακώνεις, παίρνεις χάρη, Φωτίζεσαι... Έτσι πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε, να γινόμαστε.
Όχι πολλά λόγια και θεωρίες και ωραίες έξυπνες φράσεις και κουβέντες... Αυτά δεν έχουν νόημα. Χάνονται, ξεθωριάζουν, σβήνουν, ξεχνιούνται. Μια προσευχή, όμως, ποτέ δε χάνεται. Ποτέ δε σβήνεται...
Εύχομαι να γίνεις και συ άνθρωπος τέτοιος. Άνθρωπος προσευχής! Να εύχεσαι και συ για μένα...

                                                                                      Σεβάχ

πηγή http://aoratigonia.blogspot.gr/

Απλά και με καρδιά...

Κάνεις προσευχή και σκέπτεσαι.
Τώρα εισακούσθηκα; Ήταν καλή; Σωστή; Ωραία; Άρεσε του Θεού;
Θα μου φέρει αποτέλεσμα; Θα νιώσω κάτι; Για να δω…..
Η προσευχή όμως δεν είναι μαθηματικά ούτε χημική ανάλυση. Η προσευχή είναι καλλιέργεια μια σχέσης. Δεν προσεύχομαι επειδή πρέπει αλλά γιατί αγαπώ κάποιον. Θέλω να μιλάω στον αγαπημένο μου!!!
Ας κάνουμε την προσευχή με απλότητα, χωρίς απολογισμούς και προσδοκίες.
Μην περιμένουμε τίποτα. Απλά προσευχόμαστε με καρδιά, δίχως στόχους και υπολογισμούς.
Και να θυμάσαι καλά, όταν δεν το περιμένεις έρχεται.
Η προσμονή κουράζει την σχέση, η απαίτηση την συνθλίβει, το αγαπητικό ερωτικό άφημα την λυτρώνει και την σώζει.

π.Λίβυος

Οι προσευχές που δεν εισακούγονται

μια πολύ όμορφη και ωφέλιμη ιστορία που μας δείχνει γιατί κάποιες φορές οι προσευχές μας δεν καταφέρνουν να φτάσουν...στον ουρανό!

***
Απλά προσευχήσου με πόνο και βάθος  ψυχής...

...