Όλα ρυθμίζονται απ' τη θεία αγάπη. Δεν είναι τίποτε τυχαίο.

Του π. Ανδρέα Κονάνου – από την Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα

Οταν προσεύχεσαι και νιώθεις τον Θεό, αλλάζεις σκεπτικό. Και λες πλέον: «Οχι μόνος μου, αλλά με τον Θεό. Διότι μόνος μου είμαι πολύ μικρός. Στενά τα όριά μου και τα μυαλά μου. Δεν βλέπω μακριά. Εσύ, Κύριε, φώτιζέ με και, τότε, δεν φοβάμαι».

Κι όταν είμαι στη δουλειά μου και με πάρουν ξαφνικά τηλέφωνο και μου πουν κάτι δυσάρεστο, δεν θα πανικοβληθώ. Θα πω μέσα μου αυτομάτως: «Τι έλεγα το πρωί; Κύριε, ό,τι κι αν γίνει σήμερα, ξέρω ότι είναι από Σένα. Εσύ το έχεις επιτρέψει. Εσύ το έχεις στείλει. Εσύ το γνωρίζεις». Και, έτσι, δεν είμαι μόνος. Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Ολα ρυθμίζονται από τη θεία αγάπη. Ολα κανονίζονται. Δεν είναι τίποτε τυχαίο. Αφού το άφησε ο Θεός να γίνει, θα πει ότι είναι στα όριά μου, στις αντοχές μου και για το καλό μου».

Φυσικά, όλα αυτά δεν μπορείς να τα σκεφτείς την ώρα του τηλεφωνήματος. Η στιγμή που σου λένε μια δυσάρεστη είδηση σε βρίσκει αιφνίδια και τα χάνεις. Γι' αυτό, είναι ανάγκη να έχεις ήδη προπαρασκευαστεί ψυχολογικά, πνευματικά, συναισθηματικά και υπαρξιακά από το πρωί. Ετσι να ξεκινάει η ημέρα σου. Κι όταν ξαφνικά ακούσεις μια είδηση, καθώς θα είσαι προετοιμασμένος απ' το πρωί, θα βρεις τη δύναμη να πεις: «Τι έλεγα πιο πριν στον Χριστό; Αυτό. Να τώρα η απάντησή Του. Το θέλημά Του, λοιπόν, είναι αυτό: να δεχτώ την είδηση. Μια είδηση που ξέρει πολύ καλά ο Χριστός. Είναι εν γνώσει Του. Αυτός είπε “ναι” στο να γίνει. Αυτός έδωσε την έγκριση να συμβεί. Αφού έδωσε την έγκριση, θα πει ότι το αντέχω και πως κάτι καλό θα βγει. Κι ότι μου χρειάζεται αυτό που γίνεται. Αλλιώς, δεν θα γινόταν. Αν δεν έβγαινε κάτι καλό για την ψυχή μου, δεν θα επέτρεπε ο Θεός να γίνει». Τελείωσε.

Το επέτρεψε ο Θεός να γίνει; Τότε θα βγει κάτι καλό για την ψυχή μου. Καλό δεν σημαίνει πάντα κι ευχάριστο. Σίγουρα, ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου δεν είναι οπωσδήποτε κι ευχάριστο, καλό και χαρούμενο. Πρόσεξε! Δεν λέω για ευχάριστα πράγματα τώρα. Μιλάω για ωφέλιμα. «Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Τι συμφέρει την ψυχή μου; Αυτό. «Ναι, αλλά πόνεσα πάρα πολύ, έκλαψα, φοβήθηκα, λυπήθηκα». Ναι, αλλά συμφέρει την ψυχή σου και γι' αυτό έγινε. Αν το σκεφτώ έτσι, με την πνευματική λογική, ηρεμώ. Παίρνω τη θέση μου στη ζωή, ταπεινώνομαι, γαληνεύω. Και μου φεύγει το παράπονο προς τον Θεό.

«Γιατί δεν μ' αγαπάς, Κύριε;» Και σου απαντά: «Γιατί, παιδί μου, λες ότι δεν σ' αγαπάω; Εσύ δεν μου 'πες το πρωί να σε βοηθήσω; Λοιπόν, η σημερινή παιδαγωγία μου είναι αυτό που σου συνέβη. Το σημερινό φάρμακό σου είναι αυτό. Για να κάνω το άγαλμα, πρέπει να χτυπήσω λίγο το μάρμαρο και να πετάξω κάποια κομμάτια του, ώστε να βγει από κάτω το ωραίο σχέδιο. Λοιπόν, σήμερα σε πόνεσα σε αυτό το σημείο. Ξέρω ότι πόνεσες. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς».

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» που μόλις εκδόθηκε

Η Δύναμη σου λέγεται Προσευχή!

Προσεύχεσαι; Ναι.

Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;

Μη βιαστείς να πεις ¨στο Θεό¨. Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της.

Μας ταιριάζει προσευχή.

Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που ¨χανόταν¨ στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.

Προσεύχομαι για να γίνω εγώ σαν Αυτόν, κι όχι για να βάλω το Θεό στη δική μου παθογένεια και το άγχος.

Προσεύχομαι για να με αλλάξεις Εσύ, Χριστέ μου. Κι όχι για να ¨αλλάξω¨ εγώ Εσένα.

Αναγκαία προϋπόθεση: Ο νους μου, να δώσει άπλα στην καρδιά. Να σιγήσει ο νους, που με ταράζει. Και να ακούσω τη γαλήνη της καρδιάς.

Προσευχή: Είσοδος στο χώρο που δεν έχει προβλήματα.

Ο λόγος που δεν αντέχω την ησυχία της προσευχής είναι, ότι έχω συνηθίσει στη φασαρία του νου, τη νοητική ¨βαβούρα¨ και αιχμαλωσία στα πράγματα αυτού του κόσμου.

Μερικοί όταν προσεύχονται, ξεχνούν τα προβλήματά τους!

Λιώνουν μέσα στη χάρη αυτής της θείας επαφής. Το άγχος φεύγει. Η ψυχή γεμίζει ασφάλεια, αγάπη, σιγουριά.

Όταν δεν προσεύχεσαι, αδικείς τον εαυτό σου. Του στερείς κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Τον αφήνεις αφρόντιστο κι αβοήθητο.
Λίγη ώρα κάθε μέρα, να προσεύχεσαι.

Αν δεν μπορείς να μιλήσεις στο Θεό, μίλα λίγο έστω στη γυναίκα, στον άντρα και τα παιδιά σου. Ξεκίνα απ’ αυτά τα απλά. Κάνε την ψυχή σου λίγο πιο ευαίσθητη στον ¨ορατό¨ διπλανό σου, στον αδερφό σου.

Η ευαισθησία στα μικρά αυτής της ζωής, θα σε βάλει και στο κλίμα της προσευχής. Σαν μικρή εισαγωγή.

Και μετά, θα έρθει το μεθύσι της χαράς της προσευχής. Και θα ¨φτιαχτείς¨. Και δεν θα σε διαλύει τίποτε απ’ τα πράγματα αυτής της γης.
Είδες;

Μιλάω για την προσευχή εύκολα. Μα δυσκολεύομαι να κάνω προσευχή. Πάντα τα λόγια είναι πιο εύκολα.

Συγγνώμη.

Απόσπασμα από την ομώνυμη ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου:

Η δύναμή σου λέγεται προσευχή | π. Ανδρέας Κονάνος 

by Romfea.Gr on Mixcloud

ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Θα περάσει 

κι αυτό!! 

Χαλάρωσε!..

Δες 

την απέναντι όχθη,

τον Ήλιο 

και τ' αστέρια.

Γενικώς, 

ανοίξου.

Βγες.

Πλάτυνε.

Χώρα τα όλα.

Συγχώρα τους όλους.

Γίνε Φως. 

Γίνε Χριστός!!

π.Ανδρέας Κονάνος

Άσε μας ρε κόσμε!

¨Πάτερ, με σχολιάζουν συγγενείς. 

Και στη δουλειά είναι κάποιοι που με θάβουν.¨

Οι γνώμες των ανθρώπων 

σε τρελαίνουν.

Ας πουν ό, τι θέλουν.

Τι ξέρουν; 

Ποιος σε ξέρει καλά; 

Εδώ ούτε συ ο ίδιος 

δεν γνωρίζεις 

την ψυχή σου, 

και θα ‘ρθουν 

οι άλλοι 

να σε κρίνουν,να σου βάλουν ετικέτες, 

να κάνουν γνωματεύσεις, 

να πουν για σένα 

διάφορα;

Άσε μας, ρε κόσμε.

Εσύ που πρώτα 

μας τρελαίνεις, 

έρχεσαι μετά 

να μας κρίνεις;

Κόσμε, τρελέ!

Κοίτα μπροστά 

το θάνατο 

που όλους μας 

παραμονεύει.

Κι άσε κι εμένα 

ήσυχο.

------------------------------------------------

Δεν αναφέρεται η παραπάνω ανάρτηση στη γνώμη των φίλων μας που έρχεται να μας ξυπνήσει αγαπητικά από διάφορα κωλύματα, προβλήματα, εμμονές, υποχόνδριες συμπεριφορές κλπ δυσκολίες του χαρακτήρα μας. Αυτά τα σχόλια είναι πολύ χρήσιμα και θεόσταλτα.
Γι' αυτό τα θέλουμε, τα ακούμε, καθρεφτιζόμαστε και κάνουμε προσπάθεια αλλαγής.
Το θέμα είναι η διάκριση των μεν από τα δε.
Συνήθως οι προβληματικοί νιώθουν ήρωες και γίνονται πιο προβληματικοί,
ενώ οι αδίκως αδικημένοι βουλιάζουν πιο πολύ στην μειονεξία, λόγω ευαισθησίας.
Λύση: το καθρέφτισμα σε έναν καλό φίλο, πνευματικό, ή όποιο βοηθό στης ζωής το δρόμο.

π.Ανδρέας Κονάνος

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ

Το πιο 

μεγάλο 

μέρος 

της ζωής 

μπορεί 

να χωρέσει 

σε δυο 

λέξεις:

Τσάμπα φόβος.

π.Ανδρέας Κονάνος

Κύριε φρέναρε μου το Άγχος

Τι χτυπιέμαι έτσι;!..

Τι θέλω να προλάβω κι αγχώνομαι συνέχεια;

Αφού ξέρω πού τρέχω.

Το κάθε μου βήμα 

– το ξέρω - 

με πάει όλο και πιο κοντά 

στους δρόμους 

με τα παγωμένα μάρμαρα, 

τα λιβανάκια, τα λαδάκια, 

τα καντήλια, 

και τα ολόισια κυπαρίσσια.

Κύριε, Ιησού, ελέησέ με. 

Φρέναρέ μου το άγχος, 

αύξησέ μου την πίστη, 

πάρε με μαζί Σου 

στην Ανάσταση.

Να στο πω πιο απλά: 

αγάπα με 

περισσότερο.

π.Ανδρέας Κονάνος

Εξομολογήσεις Ψυχής....

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μου εξομολογήθηκαν διάφορα άτομα,
ειδικά θέματα της ψυχής τους.
Λεπτά, ευαίσθητα, μυστικά, προσωπικά. Χωρίς υπεκφυγές και προσχήματα.
Χύμα. Έκθεση ψυχής.
Κάτι σαν εξευτελισμός. Μα μπροστά στην αγάπη του Χριστού, που αμέσως σε αγκαλιάζει και δεν σε αφήνει να νιώσεις ρεμάλι κι ερείπιο.

Ο πρώτος άνθρωπος που μου είπε ότι έκανε φόνο. Πριν πολλά χρόνια.
Το πρώτο διαζύγιο. Με τις χαρτοπετσέτες να κολλούν στο πρόσωπό της, που έκλαιγε ατέλειωτα.
Η πρώτη έκτρωση. Πού δεν ήταν μια, μα έξι. Και της έφεραν κατάθλιψη βαριά.
Η πρώτη κοπέλα που ήταν ομοφυλόφιλη. Ήρθε με τη φίλη της κι ήθελαν να με δουν μαζί. ¨Είμαστε ζευγάρι¨, μου είπαν.
Ο πρώτος νέος που ήταν ομοφυλόφιλος. Ήρθε απ’ τη Βόρεια Ελλάδα, ειδικό ταξίδι με το μηχανάκι του, να πει μόνο αυτό και να φύγει πάλι.
Η πρώτη μοιχεία και παράλληλη σχέση. Που οδήγησαν την απατημένη γυναίκα σε καρκίνο.
Το πρώτο πρησμένο μάτι που μαύρισε ο πατέρας δίνοντας μπουνιές στην κόρη, επειδή ήταν μεθυσμένος.
Ο πρώτος σωματικός βιασμός του γονιού στην κόρη, που την τρέλανε και την έκανε μόνιμο θαμώνα ψυχιάτρων και εξορκιστών.
Οι ατέλειωτοι ψυχικοί βιασμοί μικρών και μεγάλων.
Η πρώτη σοβαρή κλοπή. Που γέμιζε τον ύπνο εφιάλτες και ιδρώτα.

Η πρώτη φορά που άκουσα γι’ αδέρφια που δεν ξαναμιλούν σ' αδέρφια και γονείς εδώ και χρόνια. Για οικόπεδα και κληρονομιές και διαθήκες.
Κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα ατέλειωτα,
ανείπωτα και ταπεινά.
Μα τόσο ανθρώπινα,
αληθινά και καθημερινά,
που χτυπούν την πόρτα και των καλύτερων και ¨ηθικών¨ σπιτιών.

Το πετραχήλι μου.

Ένα πανί τυλιγμένο στο λαιμό μου.
Γεμάτο σταυρούς και κρόσσια.
Την πρώτη μέρα,
όταν το βγάζω απ’ το κουτί του είναι λίγο σκληρό,
άκαμπτο κι ατσαλάκωτο.
Μα σιγά- σιγά γίνεται μαλακό και ευέλικτο.
Και γυρίζει όπως το πας, όπου το πας,
τυλίγοντας το κεφάλι του καθένα που γονατίζει
με δακρυσμένα μάτια στο Χριστό.

Όμως οι απόψεις των ανθρώπων απέξω,
είναι τόσο στενές και μονοκόμματες,
οι κρίσεις στυγνές κι αδίστακτες,
η γλώσσα ξύλινη σα μασίφ ρόπαλο,
και οι αποφάσεις συχνά καταδικαστικές.
Για το πυρ το εξώτερον.

Ευτυχώς η εξομολόγηση γίνεται κρυφά, μυστικά.
Διότι στα φανερά, δεν θα ήταν εξομολόγηση λύτρωσης, μα αφορισμού. Αφού πάντα κάποιοι ¨καλοί¨ θα είχαν τον πειρασμό να τη μετατρέψουν σε λιθοβολισμό και άσπλαχνο θάψιμο ευαίσθητων ψυχών, που παλεύουν να βρουν την ευτυχία, με τον τρόπο του ο καθένας.
Με τα λάθη και τις περιπέτειές του.

Παλεύουν ακόμα.
Μιας και δεν βλέπουν δίπλα τους ανθρώπους - αληθινούς οδοδείκτες ευτυχίας, μα κυρίως λαμπρούς - πομπώδεις κήρυκες φαντασιακής αγιότητας, ανέραστης ευτυχίας και λιπαρής υποκρισίας.

Ένας απ’ αυτούς - λυπηρό- κι εγώ.

π.Ανδρέας Κονάνος

Μου το 'πε ένα πουλάκι

Δόξα Σοι, ο Θεός.

Δόξα Σοι, ο Θεός.

Δόξα Σοι, ο Θεός.

Αν μπορείς 

ακόμα 

να το λες, 

– με επίγνωση - 

τότε, 

κάτι καλό 

θα γίνει 

στη ζωή σου 

σύντομα.

Σίγουρα.

Μου το ‘πε ένα πουλάκι 

του Παράδεισου, 

μια μέρα σκοτεινή 

που πήγα 

να λυγίσω.

π.Ανδρέας Κονάνος

Αγάπη και Στήριξη

Τι όμορφο, 

όταν κάνεις 

ένα λάθος, 

να’ χεις δίπλα σου 

έναν άνθρωπο 

καλό 

που θα σου λέει, 

¨δεν πειράζει, 

ήταν απλά 

ένα λάθος. 

Προχώρα. 

Μην κοιτάς πίσω. 

Πάει, πέρασε¨.

π.Ανδρέας Κονάνος

Προσευχή για....όλους

 Τα παιδιά δίνουν εξετάσεις.

Γυναίκες γεννούν μωρά.

Πόλεμοι γίνονται.

Χειρουργεία παλεύουν.

Οδηγοί τρέχουν σα τρελοί.

Γυναίκες τρώνε ξύλο.

Άντρες ξεφτιλίζονται.

Αλλού...αποκεφαλίζονται..

Ψυχές ξεκολλούν από κορμιά 

με το ζόρι.

Γέροντες απελπίζονται.

Η κόρη σου, νυφούλα.

Νέοι μπερδεύονται, 

ερωτεύονται, 

απολύονται.

Σπίτια κλείνουν.

Τρελοί γελούν συνέχεια.

Αγκαλιές αδειανές.

Γήπεδα φίσκα.

Προσευχές βουβές.

Ουρανοί μισάνοιχτοι.

Μωρά μπουσουλούν.

Χείλη κολλούν.

Έρωτες ανθίζουν.

Παπάδες μεσιτεύουν.

Μανάδες προσμένουν

κρεμασμένες σε παράθυρα.

Φυλακές χωρίς ήλιο.

Ναρκωτικά σκέτη κόλαση.

Ιησού μου.

Κι άλλα να πω;

Σε ικετεύουμε, 

σπεύσε.....

π.Ανδρέας Κονάνος

KEEP GOING!

Είναι ωραίο 

αυτό που κάνεις: 

προσπαθείς φιλότιμα.

Ζεις. 

Παλεύεις.

Χαίρεσαι.

Δημιουργείς.

Δεν συμβιβάζεσαι.

Αγαπάς το Χριστό.

Πέφτεις, σηκώνεσαι.

Όποιος σου λέει 

ότι κάνει κάτι άλλο, 

πνευματικότερο,

και παριστάνει τον ανώτερο, 

ψέματα λέει.

Συνέχισε!

π.Ανδρέας Κονάνος

ΙΗΣΟΥ ΜΟΥ

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

Μια σταγόνα 

απ’ το νερό Σου

με ποτίζεις, 

Κύριε, 

κι όλος ο Ωκεανός 

της Χάρης Σου

μέσα μου 

χύνεται.

π.Ανδρέας Κονάνος

Είμαστε Ένα

Όταν η έπαρση έρχεται 

να πνίξει την ψυχή μου 

και να με πείσει για το ψέμα της, 

φουσκώνοντας λαιμό και φλέβες 

με αίμα βρώμικο,

σκέφτομαι πόσο ενωμένος είμαι 

μ’ όλους κι όλα.

Το κοινό μοίρασμα 

της αγάπης μας.

Την αγαθή Πηγή του Παράκλητου,

που αρδεύει σωστικά τα πάντα. 

Το Πέλαγος που σα Λιμάνι 

περιμένει την καρδιά μας.

Ότι είμαι μέσα σου 

και μέσα μου εσύ.

Ότι αυτό που έχω ευωδιάζει μόνο 

όταν μοιράζεται φιλικά,

και πολλαπλασιάζεται 

όταν έχω τα χέρια μου ανοιχτά.

Και τότε γίνεται η χαρά μου 

ωκεανός μεγάλος.

Με άλλα λόγια:

Ο Χριστός εν τω μέσω ημών, 

εν Πνεύματι αγίω.

π.Ανδρέας Κονάνος

Η έκρηξη της Αγάπης

Αντί να σκέφτεσαι να προσεύχεσαι

Φτάνει να είσαι

Όταν είσαι,
δεν θέλει πάντα
να λες πολλά.
Όταν έχεις,
δεν χρειάζεται
να λες ¨πάρτε¨
Όταν λάμπεις,
δεν είναι ανάγκη
να φωνάζεις ¨κοιτάχτε¨
Όταν προσεύχεσαι,
δεν θα δει κανείς
κάτι παράξενο.
Θα νιώθει όμως
κάτι θεϊκό κοντά σου.
Μια ανάσα
από ανοιξιάτικο κλαδί αμυγδαλιάς,
ένα φτερούγισμα
από περιστέρι Θεοφανείων
την ώρα που ανοίγει
τα φτερά του.

π.Ανδρέας Κονάνος

Το μυαλό στη θέση του!

Άγχος τέλος..!

Κάνε το νου σου καινούργιο

Κάνε πιο γρήγορα το κλικ!

αν πονάς για κάτι...οτιδήποτε κι αν είναι αυτό....

κάνε μια προσπάθεια ν' ακούσεις...

πιστεύω θα ωφεληθείς και 'συ...!