Το πνευματικό χάδι της προσευχής

Κάθε φορά, που ο Γέροντας μιλούσε για την προσευχή, αντιλαμβανόμουν ότι δεν εννοούσε μια προσπάθεια επιδερμική και αποσπασματική , αλλά βαθιά και διαρκή.Κάποτε αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του παιδιού μίας γνωστής στο Γέροντα και σε μένα μητέρας, η οποία μου ζήτησε να τον ρωτήσω σχετικά, μου είπε: « Το παιδί έχει ένα εσωτερικό πρόβλημα και γι′ αυτό συμπεριφέρεται έτσι.

Το παιδί είναι καλό , δεν το θέλει αυτό που κάνει , αλλά αναγκάζεται , είναι δεμένο από κάτι. Δε διορθώνεται με τη λογική , δε μπορείς να το πείσεις με συμβουλές, ούτε να το αναγκάσεις με απειλές. Αυτό θα κάνει τα αντίθετα.

Μπορεί να γίνει χειρότερα, μπορεί να μείνει έτσι, μπορεί και να απαλλαγεί από αυτό. Για να απαλλαγεί, πρέπει να εξαγιασθεί η μητέρα του. Για να ελευθερωθεί, θέλει κοντά του έναν άγιο άνθρωπο , με πολλή αγάπη, που δε θα του κάνει διδασκαλία, ούτε θα το φοβερίζει , αλλά θα ζει με αγιότητα, και το παιδί, που θα τον βλέπει , θα ζηλέψει και θα τον μιμηθεί.

Προ πάντων το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής. Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής.

Όταν πάει να το χαϊδέψει χωρίς προσευχή, το παιδί κάνει έτσι ( απλώνει βίαια τα χέρια και απωθεί τη μητέρα). Όταν όμως χωρίς να το χαϊδέψει , κάνει μυστικά για το παιδί της θερμή προσευχή, τότε αυτό αισθάνεται στην ψυχή του ένα ανεξήγητο , για κείνο, πνευματικό χάδι, που το ελκύει προς τη μητέρα του.

Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα. Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό , ν” αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της.

Όσιος Πορφύριος

πηγή:http://www.porphyrios.net/

Μια προσευχή για τη μητέρα...

Γιά τή μητέρα σέ παρακαλῶ. Τή δική μου. Καί τῶν ἄλλων. Μία εἶναι, ἴδια, πολύτιμη, ἀναντικατάστατη, μοναδική ἡ μητέρα. Ἡ ζωή μας. Ἡ στοργή μας.
Ἡ ἔγνοια μας. Ὁ φύλακας ἄγγελός μας. Ἡ χαρά μας. Ἡ καταφυγή μας. Καί στή βρεφική. Καί στήν παιδική. Καί στή νεανική. Καί στήν ἀνδρική.
Καί στή γεροντική ἡλικία! Μάνα γλυκύτατη πάντοτε καί στούς αἰῶνες! Ψυχή καί καρδιά καί νοῦ καί χέρια καί πόδια καί μάτια καί αὐτιά καί νύχτα καί
μέρα ὅλα γιά μας. Ἅγιο καί ἱερό πρόσωπο!

Ὅμως, κι’ αὐτή εἶναι ἄνθρωπος καί τήν καταβάλει ὁ κόπος. Τήν στεναχωρεῖ ἡ δυσκολία. Τήν πικραίνει ἡ κακοκεφαλιά. Τήν ἀρρωσταίνει ἡ ἀρρώστια
μας Τήν φαρμακώνει ὁ θάνατος παιδιοῦ της.

Γι’ αὐτή τήν ὡραία ὕπαρξη, τήν ἰδανική, τήν αἱμοδότρα τῆς ζωῆς καί τῆς ἀγάπης, γι’ αὐτή σέ παρακαλῶ. Πρόσθεσε δυνάμεις στή δύναμή της.
Φωτισμό στά παιδιά της. Χάρη στά ἐγγόνια της.

Εὐλόγησε, Θεέ μου, τή μάνα, τή δική μου, τῶν ἄλλων, τή μαύρη, τήν ἐρυθρόδερμη, τήν κινέζα, τή χωριάτισσα, τῆς πόλης, τήν ἀγράμματη,
τήν γραμματισμένη, ὅλες τίς μάνες, καί δός τέ πλούσια τή χάρη Σου καί ὅλα τά καλά.

Καί σέ μένα αὔξησε τήν ἐκτίμηση, τήν ὑπόληψη, τό σεβασμό, τήν ἀγάπη, τήν κατανόηση, τήν ὑπακοή, τή συμπαράσταση, τή συνεργασία,
τίς εὐχαριστίες, τήν εὐγνωμοσύνη γιά τή μητέρα.

Γιά τή μητέρα σέ παρακαλῶ, τούτη τήν ὥρα. Τήν ὁποία μητέρα. Ἴδια κι’ ὅμοια εἶναι κάθε μάνα. Ἀγαπητή. Εὐλογητή. Προσκυνητή.

(Γέρων Ιωσήφ)