Εσύ που σαν παιδι πόνεσες πολύ...

Εσύ που κάποτε πόνεσες πολύ.Που μεγάλωσες δύσκολα και χωρίς την αγάπη που δικαιούσουν να έχεις ως παιδί.Που δεν κατάφερες να κάνεις κάποια από τα όνειρα σου πραγματικότητα γιατί δεν μπόρεσαν να σου προσφέρουν τα κατάλληλα εφόδια...που χρειάστηκε να μεγαλώσεις απότομα καταπιέζοντας την παιδική σου ανεμελιά για να μπορέσεις να ανταποκριθείς και να επιβιώσεις μέσα στις δύσκολες συνθήκες που σου παρουσιάστηκαν..

Εσύ που μετά από όλα αυτά μπορείς και στέκεσαι στα πόδια σου τόλμησε να πεις ένα μεγάλο Δόξα Τω Θεό για όσα έζησες.Γιατί αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά στη ζωή σου,ίσως να μην είχες την σοφία να διακρίνεις πως η ευτυχία σου βρίσκεται στα απλά πράγματα,κι ίσως να μην μπορούσες να εκτιμήσεις τόσο πολύ την αγάπη,την αγκαλιά,το χαμόγελο,ή την αξία που έχει ένα και μονο χαμόγελο...

Και τέλος ίσως να μην είχες την  ψυχή που έχεις σήμερα...Μη βιαστείς να μου πεις πως είναι γεμάτη με πληγές που της δημιούργησαν φόβους και ανασφάλειες...το ξέρω...Μα μη στέκεσαι μόνο εκεί...κοίταξε την πιο βαθιά και δες! 

Στο βάθος κήπος!

Ένας κήπος γεμάτος από καρπούς αγάπης,συμπόνιας,προσφοράς και κατανόησης!

Τι πιο πολύτιμο από όλα αυτά θα μπορούσε να την κάνει να είναι σήμερα 

μια όμορφη και δυνατή ψυχή?!

Γι αυτό...

Μη φοβάσαι και μην λυπάσαι.

Ο Θεός ξέρει τι επιτρέπει για τον καθένα μας

και πάντα θα έχει για όλους μας!

Άμυ

Όλα ρυθμίζονται απ' τη θεία αγάπη. Δεν είναι τίποτε τυχαίο.

Του π. Ανδρέα Κονάνου – από την Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα

Οταν προσεύχεσαι και νιώθεις τον Θεό, αλλάζεις σκεπτικό. Και λες πλέον: «Οχι μόνος μου, αλλά με τον Θεό. Διότι μόνος μου είμαι πολύ μικρός. Στενά τα όριά μου και τα μυαλά μου. Δεν βλέπω μακριά. Εσύ, Κύριε, φώτιζέ με και, τότε, δεν φοβάμαι».

Κι όταν είμαι στη δουλειά μου και με πάρουν ξαφνικά τηλέφωνο και μου πουν κάτι δυσάρεστο, δεν θα πανικοβληθώ. Θα πω μέσα μου αυτομάτως: «Τι έλεγα το πρωί; Κύριε, ό,τι κι αν γίνει σήμερα, ξέρω ότι είναι από Σένα. Εσύ το έχεις επιτρέψει. Εσύ το έχεις στείλει. Εσύ το γνωρίζεις». Και, έτσι, δεν είμαι μόνος. Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Ολα ρυθμίζονται από τη θεία αγάπη. Ολα κανονίζονται. Δεν είναι τίποτε τυχαίο. Αφού το άφησε ο Θεός να γίνει, θα πει ότι είναι στα όριά μου, στις αντοχές μου και για το καλό μου».

Φυσικά, όλα αυτά δεν μπορείς να τα σκεφτείς την ώρα του τηλεφωνήματος. Η στιγμή που σου λένε μια δυσάρεστη είδηση σε βρίσκει αιφνίδια και τα χάνεις. Γι' αυτό, είναι ανάγκη να έχεις ήδη προπαρασκευαστεί ψυχολογικά, πνευματικά, συναισθηματικά και υπαρξιακά από το πρωί. Ετσι να ξεκινάει η ημέρα σου. Κι όταν ξαφνικά ακούσεις μια είδηση, καθώς θα είσαι προετοιμασμένος απ' το πρωί, θα βρεις τη δύναμη να πεις: «Τι έλεγα πιο πριν στον Χριστό; Αυτό. Να τώρα η απάντησή Του. Το θέλημά Του, λοιπόν, είναι αυτό: να δεχτώ την είδηση. Μια είδηση που ξέρει πολύ καλά ο Χριστός. Είναι εν γνώσει Του. Αυτός είπε “ναι” στο να γίνει. Αυτός έδωσε την έγκριση να συμβεί. Αφού έδωσε την έγκριση, θα πει ότι το αντέχω και πως κάτι καλό θα βγει. Κι ότι μου χρειάζεται αυτό που γίνεται. Αλλιώς, δεν θα γινόταν. Αν δεν έβγαινε κάτι καλό για την ψυχή μου, δεν θα επέτρεπε ο Θεός να γίνει». Τελείωσε.

Το επέτρεψε ο Θεός να γίνει; Τότε θα βγει κάτι καλό για την ψυχή μου. Καλό δεν σημαίνει πάντα κι ευχάριστο. Σίγουρα, ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου δεν είναι οπωσδήποτε κι ευχάριστο, καλό και χαρούμενο. Πρόσεξε! Δεν λέω για ευχάριστα πράγματα τώρα. Μιλάω για ωφέλιμα. «Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Τι συμφέρει την ψυχή μου; Αυτό. «Ναι, αλλά πόνεσα πάρα πολύ, έκλαψα, φοβήθηκα, λυπήθηκα». Ναι, αλλά συμφέρει την ψυχή σου και γι' αυτό έγινε. Αν το σκεφτώ έτσι, με την πνευματική λογική, ηρεμώ. Παίρνω τη θέση μου στη ζωή, ταπεινώνομαι, γαληνεύω. Και μου φεύγει το παράπονο προς τον Θεό.

«Γιατί δεν μ' αγαπάς, Κύριε;» Και σου απαντά: «Γιατί, παιδί μου, λες ότι δεν σ' αγαπάω; Εσύ δεν μου 'πες το πρωί να σε βοηθήσω; Λοιπόν, η σημερινή παιδαγωγία μου είναι αυτό που σου συνέβη. Το σημερινό φάρμακό σου είναι αυτό. Για να κάνω το άγαλμα, πρέπει να χτυπήσω λίγο το μάρμαρο και να πετάξω κάποια κομμάτια του, ώστε να βγει από κάτω το ωραίο σχέδιο. Λοιπόν, σήμερα σε πόνεσα σε αυτό το σημείο. Ξέρω ότι πόνεσες. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς».

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» που μόλις εκδόθηκε

ΜοιράζομαΙ

Η ζωή μόνο όταν τη μοιράζεσαι υπάρχει.

Ο πόνος μόνο όταν τον μοιράζεσαι καταλαγιάζει,μαλακώνει.

Η αγάπη μόνο όταν τη μοιράζεσαι ανθίζει.

Η χαρά μόνο όταν τη μοιράζεσαι σκορπιέται και απλώνει.

Κανένας άνθρωπος μόνος.

Άμυ

H κυρία Δέσποινα

     

Εἶναι λίγες οἱ λέξεις γιά νά περιγράψεις μιά γυναὶκα πού θύμιζε τήν Παναγία. Δυό λόγια θά πῶ γιά μνημόσυνο.

Ὁ πρῶτος γιός της γενήθηκε ἀνάπηρος, μέ πόδια ἀτροφικά.Ὅλη της τήν ζωή  τήν ξόδεψε νά τόν ὑπηρετεῖ, γιατί ἐκεῖνος δέν μποροῦσε νά περπατήσει.  Ἡ κ. Δέσποινα διακονοῦσε τόν γιό της μόνη της. Δέν ἤθελε νά τόν ἀφήσει σέ ἵδρυμα. Ἑξήντα πέντε χρόνια δέν βγῆκε ἀπό τό φτωχικό της. Τό ἀπέριτο σπιτάκι της ἤτανε ὁ παράδεισος ὁλόκληρης τῆς γειτονιᾶς. Κάποτε καί ἡ κ. Δέσποινα ἀνήμπορη κι ἐκείνη ἔβαλε τό κρεββάτι της δίπλα στόν γιό της. Ὅταν κοιμότανε, τά κεφάλια τους σχεδόν ἀκουμπούσανε. Πρίν λίγο καιρό μοῦ εἶπε ἐτούτη τήν κουβέντα συγκινημένη. Γάννη, μιά ζωή διακονοῦσα τόν γιό μου, μά τώρα μέ ἀξίωσε ὁ  Θεός καί τόν ἔχω συντροφιά. Κάθε βράδυ μοῦ χαϊδεύει μέ τό χέρι του τό κεφάλι μου. Ποιός ἄλλος ἀξιώθηκε τέτοια χάρη ; Δόξα σοι ὁ Θεός. Ὁ γιός της, χαριτωμένος καί αὐτός, κάποτε μοῦ εἶπε ἐτούτο τόν ἀπίστευτο λόγο... Εἶμαι πολύ εὐχαριστημένος ἀπό τήν ζωή μου, ἀδερφέ. Ποτέ δέν περπάτησα καί ἔτσι ὁ Θεός δέν μοῦ στέρησε τίποτα στήν ζωή μου.

Τό δωμάτιο τῆς κ. Δέσποινας ἤτανε γιά μένα καί γιά πολλούς ἄλλους τόπος ἀναπαύσεως, γαλήνης, καταφύγιο, ἀληθινό σχολεῖο, ἕνα πραγματικό νοσοκομεῖο γιά ὅλες τίς ἁρρώστιες τῆς ζωῆς.

Κοιμήθηκε τήν Β' Κυριακή τῶν Νηστειῶν, σέ ἡλικία 98 ἑτῶν.

 Αἰωνία της ἡ μνήμη.

Ιωάννης Φρουδαράκης

πηγήhttp://palimpsiston.blogspot.gr/

Μια αγκαλιά γεμάτη Αγάπη...

Να αφιερώσουμε μια ημέρα αντί για νηστεία να δίνουμε αγκαλιές σε όλους εκείνους, ορφανούς,πεινασμένους, άστεγους, άρρωστους, μοναχικούς και κάθε λογής πληγωμένους, που δεν ένιωσαν ποτέ αγάπη και πεθαίνουν στα αζήτητα της μοναξιάς... Μόνο μη μου φορέσετε τα "καλά" σας ρούχα που πάτε στην εκκλησία και μου "λερωθείτε"...

π.Λίβυος

Η αγκαλιά της Παρουσίας Του.....

Αρκετές φορές προσπαθώ να καταλάβω πως φανταζόμαστε την παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι, περιμένουμε να ανοίξει ο ουρανός και με ένα χολιγουντιανό τρόπο να βγει ένα χέρι που θα ανήκει στο «Θεό» να μας δώσει αυτό που ζητάμε. Άλλοι πάλι ότι από τα ουράνια στρώματα θα κατέβει ένα υπέρτατο Ον, το οποίο με φαντασμαγορικό κινηματογραφικό τρόπο θα επέμβει στην γή στην ιστορία, στην ίδια μας την ζωή.
Ξεχνάμε βέβαια ότι ο Θεός είναι πνεύμα. Ξεχνάμε ότι όλες οι ανθρωπομορφικές εικόνες περί Θεού δεν απευθύνονται στο Είναι του, αλλά στην δική μας αδυναμία να κατανοήσουμε έξω από εικόνες και σύμβολα.
Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο απλά ίσως. Ο Θεός που περιμένουμε έχει ήδη φανεί στο πρόσωπο του Χριστού. Και μας είπε, ότι ένα έχουμε αγάπη ο ένας για τον άλλο θα είναι μέσα μας και δίπλα και γενικότερα στην ζωή μας. Και ότι η μόνη οδός γνώσεως του Θεού είναι η αγάπη. Έλα όμως που εμείς δεν την αντέχουμε ούτε να την δίνουμε πολλώ δε μάλλον όταν μας την δίνουν, και αρεσκόμαστε σε μια μαγική, συναισθηματική και φαντασιακή εικόνα Θεού.
Κοιτάξτε εάν ο Θεός ήθελε να επικοινωνεί μαζί μας, μέσα από ένα νεφελώδες συναισθηματισμό που πολλές φορές γίνεται και παραληρηματικός, δεν θα ερχόταν στο κόσμο να ενσαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος. Θα μας αποκάλυπτε απλώς μια ουράνια ιδέα. Μια ουράνια αρχή με την οποία θα έπρεπε να συντονιστούμε. Ενώ τώρα στο πρόσωπο του Χριστού μας αποκαλύπτει μια σχέση!!!
Αυτό το κάνει για πολλούς βέβαια λόγους μα ένας πολύ σημαντικός είναι γιατί ο Θεός δεν είναι αφηρημένη ανώτερη δύναμη, ούτε μια απρόσωπη συμπαντική ενέργεια. Αλλά πρόσωπο με συγκεκριμένες ιδιότητες. Μπαίνει στην ιστορία και στην καθημερινότητα μας. Αποκαλύπτεται.
Μια από αυτές τις αποκαλύψεις Του, όχι μόνο αυτή, γιατί ο Θεός φανερώνεται με πολλούς τρόπους και μάλιστα παράδοξους, είναι μέσα από τους ανθρώπους που είναι διπλά μας, ή εμφανίζονται στην ζωή μας.
Γι αυτό όταν ζητάμε την βοήθεια του Θεού, όταν λέμε μα που είναι ο Θεός, γιατί δεν μου φανερώνεται, ας κοιτάξουμε και λιγάκι δίπλα μας. Γιατί στα πρόσωπα των ανθρώπων φανερώνεται η αγάπη του Θεού σε εμάς. Εκεί θα βιώσουμε την παρουσία Του. Όταν μας στέλνει ανθρώπους που μας αγαπάνε, μας προσέχουν, μας στηρίζουν, δεν μας κρίνουν ούτε μας επικρίνουν και δεν μας καταστρέφουν. Και αν ορισμένοι δεν τους συναντήσαμε ακόμη θα μας τους φανερώσει εάν εμείς είμαστε έτοιμοι για αυτή την κοινωνία μας μαζί τους.

Έλεγε ένας γέροντας ότι εγώ την αγάπη του Θεού την κατάλαβα όταν γνώρισα τον παπά- Φ…….. εκεί ένιωσα ψυχή και σώματι τι σημαίνει να σε αγαπάει ο Θεός. Άλλος φίλος καλός, μου έλεγε: πάτερ μου, τόση αγκαλιά που πήρα από τον Γέροντα, δεν την έχω πάρει ποτέ από τον πατέρα μου. Στην σχέση μαζί του κατάλαβα τι σημαίνει να σε αγαπάει κάποιος. Πήρα κοντά του την αγάπη που δεν είχα νιώσει ποτέ.
Μια κοπέλα μου είπε: μέσα σε μια αγκαλιά έκανα την πρώτη μου εξομολόγηση και ένιωσα την αγάπη του Κυρίου μας. Άλλη μου ανέφερε. Εγώ αγάπη δεν πήρα από το σπίτι μας. Μα μου έδωσε απίστευτη στοργή μια κυρία γειτόνισσα που δεν είχε παιδιά. Εκεί κατάλαβα ότι κάποιος με αγαπάει. Τον Αββα Ποιμένα τον έλεγαν επί γης Θεό; Γιατί; Γιατί σκέπαζε όλους τους ανθρώπους με την αγάπη του και δεν τους κατέκρινε. Μα και τον παπά-Σάββα στο Άγιον Όρος, έτσι τον προσφωνούσαν, γιατί όταν τον συναντούσες καταλάβαινες αναλογικά πάντα, πως είναι η αγάπη του Θεού.
Εμείς όμως τι κάνουμε τους ανθρώπους που μας στέλνει ο Θεός; Τους διώχνουμε από την ζωή μας. Τους συκοφαντούμε τους εκδικούμαστε γιατί μας αγάπησαν και εμείς δεν το αντέξαμε.
Μήπως λοιπόν ο Θεός έχει φανερωθεί πολλές φορές στην ζωή μας και εμείς απλά δεν τον καταλάβαμε γιατί ψάχνουμε στα νεφελώματα της φαντασίας μας και όχι στην ιστορία της ζωής μας; Μήπως κοιτάμε ουρανό και δεν βλέπουμε ότι στέκεται δίπλα μας; Ότι πολλές φορές όπως έλεγε και ο π. Δημήτριος Στανιολάε; ο Θεός κοιμάται στο ίδιο το κρεβάτι μας;

π. Λίβυος

Υπέροχες θεϊκές στιγμές παρουσίας μέσα από την "απουσία"

 

Θυμήσου πόσες φορές αμφισβήτησες την παρουσία Του και πόσες φορές ήρθε τρανταχτά να σου την επιβεβαιώσει!!!!

  Στιγμές που αναρωτιέσαι αν ο Θεός σε ξέχασε...στιγμές που δεν αισθάνεσαι την αγάπη Του...και κάπου εκεί έρχεται άξαφνα,πραγματικά θεϊκά και σου δείχνει την παρουσία Του ξεκάθαρα και ζωντανά σβήνοντας κάθε αμφιβολία...!Δεν είναι υπέροχο?

 Και το πιο παράξενα όμορφο είναι πως τις περισσότερες φορές εμφανίζεται με τόσο απλούς τρόπους...ίσως μέσα από ένα απόσπασμα κάποιου βιβλίου που τυχαία(!) άνοιξες και τυχαία(!) επίσης έπεσες στη σωστή σελίδα-αυτή που έχει όλες τις απαντήσεις που γύρευες-...ή μέσα από λόγια ενός ανθρώπου που ενώ δεν γνωρίζει τι είναι αυτό που σε απασχολεί σου μιλά τυχαία(!) απαντώντας στους προβληματισμούς σου...!!!!!

Τόσο απλοί τρόποι κι όμως τόσο θεϊκοί...!
Και τότε είναι που θέλεις να βροντοφωνάξεις

Θεέ μου μ' αγαπάς,

με ακούς,

είσαι πάντα δίπλα μου!

 Δοξασμένο το όνομα Σου!!!!

Η αγκαλιά της παρουσίας Του

Αρκετές φορές προσπαθώ να καταλάβω πως φανταζόμαστε την παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι, περιμένουμε να ανοίξει ο ουρανός και με ένα χολιγουντιανό τρόπο να βγει ένα χέρι που θα ανήκει στο «Θεό» να μας δώσει αυτό που ζητάμε. Άλλοι πάλι ότι από τα ουράνια στρώματα θα κατέβει ένα υπέρτατο Ον, το οποίο με φαντασμαγορικό κινηματογραφικό τρόπο θα επέμβει στην γή στην ιστορία, στην ίδια μας την ζωή.

Ξεχνάμε βέβαια ότι ο Θεός είναι πνεύμα. Ξεχνάμε ότι όλες οι ανθρωπομορφικές εικόνες περί Θεού δεν απευθύνονται στο Είναι του, αλλά στην δική μας αδυναμία να κατανοήσουμε έξω από εικόνες και σύμβολα.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο απλά ίσως. Ο Θεός που περιμένουμε έχει ήδη φανεί στο πρόσωπο του Χριστού. Και μας είπε, ότι ένα έχουμε αγάπη ο ένας για τον άλλο θα είναι μέσα μας και δίπλα και γενικότερα στην ζωή μας. Και ότι η μόνη οδός γνώσεως του Θεού είναι η αγάπη. Έλα όμως που εμείς δεν την αντέχουμε ούτε να την δίνουμε πολλώ δε μάλλον όταν μας την δίνουν, και αρεσκόμαστε σε μια μαγική, συναισθηματική και φαντασιακή εικόνα Θεού.

Κοιτάξτε εάν ο Θεός ήθελε να επικοινωνεί μαζί μας, μέσα από ένα νεφελώδες συναισθηματισμό που πολλές φορές γίνεται και παραληρηματικός, δεν θα ερχόταν στο κόσμο να ενσαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος. Θα μας αποκάλυπτε απλώς μια ουράνια ιδέα. Μια ουράνια αρχή με την οποία θα έπρεπε να συντονιστούμε. Ενώ τώρα στο πρόσωπο του Χριστού μας αποκαλύπτει μια σχέση!!!

Αυτό το κάνει για πολλούς βέβαια λόγους μα ένας πολύ σημαντικός είναι γιατί ο Θεός δεν είναι αφηρημένη ανώτερη δύναμη, ούτε μια απρόσωπη συμπαντική ενέργεια. Αλλά πρόσωπο με συγκεκριμένες ιδιότητες. Μπαίνει στην ιστορία και στην καθημερινότητα μας. Αποκαλύπτεται.
Μια από αυτές τις αποκαλύψεις Του, όχι μόνο αυτή, γιατί ο Θεός φανερώνεται με πολλούς τρόπους και μάλιστα παράδοξους, είναι μέσα από τους ανθρώπους που είναι διπλά μας, ή εμφανίζονται στην ζωή μας.

Γι αυτό όταν ζητάμε την βοήθεια του Θεού, όταν λέμε μα που είναι ο Θεός, γιατί δεν μου φανερώνεται, ας κοιτάξουμε και λιγάκι δίπλα μας. Γιατί στα πρόσωπα των ανθρώπων φανερώνεται η αγάπη του Θεού σε εμάς.   Εκεί θα βιώσουμε την παρουσία Του. Όταν μας στέλνει ανθρώπους που μας αγαπάνε, μας προσέχουν, μας στηρίζουν, δεν μας κρίνουν ούτε μας επικρίνουν και δεν μας καταστρέφουν. Και αν ορισμένοι δεν τους συναντήσαμε ακόμη θα μας τους φανερώσει εάν εμείς είμαστε έτοιμοι για αυτή την κοινωνία μας μαζί τους.

Έλεγε ένας γέροντας ότι εγώ την αγάπη του Θεού την κατάλαβα όταν γνώρισα τον παπά- Φ…….. εκεί ένιωσα ψυχή και σώματι τι σημαίνει να σε αγαπάει ο Θεός. Άλλος φίλος καλός, μου έλεγε: πάτερ μου, τόση αγκαλιά που πήρα από τον Γέροντα, δεν την έχω πάρει ποτέ από τον πατέρα μου. Στην σχέση μαζί του κατάλαβα τι σημαίνει να σε αγαπάει κάποιος. Πήρα κοντά του την αγάπη που δεν είχα νιώσει ποτέ.

Μια κοπέλα μου είπε: μέσα σε μια αγκαλιά έκανα την πρώτη μου εξομολόγηση και ένιωσα την αγάπη του Κυρίου μας. Άλλη μου ανέφερε. Εγώ αγάπη δεν πήρα από το σπίτι μας. Μα μου έδωσε απίστευτη στοργή μια κυρία γειτόνισσα που δεν είχε παιδιά. Εκεί κατάλαβα ότι κάποιος με αγαπάει. Τον Αββα Ποιμένα τον έλεγαν επί γης Θεό; Γιατί; Γιατί σκέπαζε όλους τους ανθρώπους με την αγάπη του και δεν τους κατέκρινε. Μα και τον παπά-Σάββα στο Άγιον Όρος, έτσι τον προσφωνούσαν, γιατί όταν τον συναντούσες καταλάβαινες αναλογικά πάντα, πως είναι η αγάπη του Θεού.

Εμείς όμως τι κάνουμε τους ανθρώπους που μας στέλνει ο Θεός; Τους διώχνουμε από την ζωή μας. Τους συκοφαντούμε τους εκδικούμαστε γιατί μας αγάπησαν και εμείς δεν το αντέξαμε.
Μήπως λοιπόν ο Θεός έχει φανερωθεί πολλές φορές στην ζωή μας και εμείς απλά δεν τον καταλάβαμε γιατί ψάχνουμε στα νεφελώματα της φαντασίας μας και όχι στην ιστορία της ζωής μας; Μήπως κοιτάμε ουρανό και δεν βλέπουμε ότι στέκεται δίπλα μας; Ότι πολλές φορές όπως έλεγε και ο π. Δημήτριος Στανιολάε; ο Θεός κοιμάται στο ίδιο το κρεβάτι μας;

π.Λίβυος- Χαράλαμπος Παπαδόπουλος. 

πηγή εδώ

Στάλες Αγάπης Πίστης Σοφίας Ελπίδας

Άλλες φορές ορμητικές κι άλλες πάλι σταγόνα σταγόνα

πέφτουν οι στάλες τις βροχής αγκαλιάζοντας την πλάση όλη.

Ξεκινούν από τα δέντρα χαϊδεύοντας κάθε φύλλο και κατηφορίζουν για να ποτίσουν το χώμα και πιο κάτω την πηγή ζωής τους,τις ρίζες....

Απλώνονται στις στέγες κι ύστερα κυλούν στα παραθυρόφυλλα σχηματίζοντας μικρά ρυάκια.

Και πίσω από το τζάμι στέκει ο καθένας και τις θωρεί,

άλλος με αίσθημα μελαγχολικό κι άλλος με εκείνο της απόλαυσης.

Κάπως έτσι κυλούν κι οι μέρες της ζωής μας...άλλοτε δύσκολες,λυπημένες,σκοτεινές 

κι άλλοτε ευχάριστες,χαμογελαστές και φωτεινές.

Να θυμάσαι στις μέρες που έχουν καταιγίδα πως 

πάντα θα υπάρχει γύρω αλλά και μέσα σου ριζωμένη η Αγάπη 

περιμένοντας να την νιώσεις

πως κάθε καταιγίδα της ζωής κρύβει και μια Σοφία μέσα της 

πως υπάρχει ένας Θεός αγάπης που το μόνο αντάλλαγμα που ζητά 

είναι η Πίστη σου στην απέραντη αγάπη Του

και πως η Ελπίδα είναι το κλειδί για το αύριο και κατοικεί μέσα μας 

αρκεί να την αφήνουμε να φωτίζει τις σκέψεις μας...

Και έτσι σταγόνα σταγόνα να γεμίζεις όλο και περισσότερο την ψυχή σου με

 Αγάπη,Πίστη,Σοφία και Ελπίδα...!

Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα!

Αγάπη και Στήριξη

Τι όμορφο, 

όταν κάνεις 

ένα λάθος, 

να’ χεις δίπλα σου 

έναν άνθρωπο 

καλό 

που θα σου λέει, 

¨δεν πειράζει, 

ήταν απλά 

ένα λάθος. 

Προχώρα. 

Μην κοιτάς πίσω. 

Πάει, πέρασε¨.

π.Ανδρέας Κονάνος

Να ψάχνεις το Φως πίσω από το σκοτάδι....

Πολλές φορές σκουπίζω από τις εικόνες , φιλιά ξεραμένα γεμάτα κραγιόν. 

Οι κυρίες της εκκλησίας οργισμένες μονολογούν;

-Δεν ντρέπονται λιγάκι; Μεγάλη αμαρτία. Ασέβεια. 

Εγώ αμίλητος δίχως να τους απαντώ συνεχίζω να σκουπίζω φιλιά από κραγιόν. 

Δεν θέλω κανένα να κατηγορήσω, δεν μου βγαίνει, δεν το είχα ποτέ από παιδί. 

Πάντα έψαχνα φως πίσω από το σκοτάδι. Ανθούς εκεί που όλα έμοιαζαν μαραμένα.

Αυτό…, αυτό το έντονο κραγιόν στα χείλη σου τι θέλει άραγε να σκεπάσει;

Ποιο γέλιο ξεχασμένο;

Ποια λόγια ανείπωτα; 

Ποια φιλιά που δεν σαρκώθηκαν ποτέ σε σχέση;

Κλείνω τα μάτια και προσεύχομαι, «εάν είναι να φιλήσεις, εάν αγάπη ζητάς να σκορπίσεις, φίλα, φίλα κι ας είναι και με κραγιόν, να χρωματίσει η δίψα σου ουρανό……»

π.Λίβυος

Η έκρηξη της Αγάπης

Ο Ύμνος της Αγάπης

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.

και αν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα ίνα καυθήσωμαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται.

 ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν.

ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία,

πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει, είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι, παύσονται, είτε γνώσις, καταργηθήσεται...

 νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα, μείζων δε τούτων η αγάπη.

(Α Κορ. ιγ' 1-8, 13) 

Αγάπα το Θεό και κάνε ότι θέλεις!

Σ'αγαπώ γιατί είσαι εσύ και όχι εγώ!

«Σ' ἀγαπῶ γιατί εἶσαι 'σύ».

῎Εχετε σκεφθεῖ καθόλου τό μήνυμα πού κομίζει αὐτός ὁ στίχος; Σ' ἀγαπῶ, καί μπορῶ νά σ'ἀγαπῶ,γιατί δέν εἶσαι εγώ...!

Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος

Μια ομιλία που εξηγεί επακριβώς  τη σημασία της φράσης "Σ'αγαπώ γιατί είσαι ΕΣΥ".

Μια ομιλία που μας δείχνει ξεκάθαρα το πόσο ανάπηροι είμαστε δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς ,στο να καταφέρουμε να βγούμε από τον εαυτό μας,να αφήσουμε στην άκρη το εγώ μας και να αγαπήσουμε ουσιαστικά τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας γι'αυτό που πραγματικά είναι και όχι γι'αυτό που θα θέλαμε να είναι...!

Πραγματικός πνευματικός θησαυρός που αξίζει τον κόπο όσοι δεν την έχετε ακούσει να το επιχειρήσετε και όσοι την έχουμε ακούσει στο παρελθόν να την ξανακούσουμε...γιατί οι άνθρωποι έχουμε την τάση και να ξεχνάμε..!

Καλή ακρόαση!

Για σένα που αναζητάς το δρόμο της αγάπης

Το αληθινό στη ζωή μας δεν είναι ότι βλέπουμε αλλά ότι βρίσκεται μέσα στην ψυχή μας.
Η αλήθεια της αγάπης δεν κυβερνάται από το νου της λογικής αλλά από την καρδιά του συναισθήματος.
Αναζήτησε την αγάπη μέσα από την καρδιά του άλλου.

Γίνε ρυάκι για τον διψασμένο.
Γίνε δενδράκι για τον φτωχό.

Γίνε πέτρα για τον ασθενή.
Γίνε όλο ζωή για τον πονεμένο.

Το θαυμαστό στη ζωή μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε αλλά εκείνο που νιώθουμε με την καρδιά μας.
Διδάξου από τη ζωή την πουλιών την χαρά της καρδιάς σου και τη καθαρότητα της ψυχής σου.

Ακολούθησε με στο δρόμο της σιωπής μου που οδηγεί στο κόσμο των αγίων.
Η ομορφιά της ζωής σου να είναι η ταπείνωση της ψυχής σου.

Η χαρά της ψυχής σου να είναι η αγάπη του Θεού.
Γίνε αγάπη για τους άλλους για να νικήσεις κάθε πάθος της ψυχής σου.

Γίνε αετός του πνεύματος!
Γίνε μια προσευχή για το Θεό.

Γίνε αγάπη για όλους.
Γίνε ότι ποθεί η ψυχή σου, αρκεί να ζεις με το Θεό και για το Θεό.

Πηγή : http://bemary.com/

Το μυστήριο της αγάπης

Μια  λέξη ίσως λίγο  δυσνόητη,αλλά πολύ  περιεκτική, μια  λέξη  ορόσημο  ζωής.

Πως μέσα  σ' ένα  χώρο  μπορούν  να  ζουν αρμονικά,  να  συνυπάρχουν  δυο  ζωές,  με  πάθη,  με  αδυναμίες, είναι όντως  μυστήριο, μυστήριο  αγάπης.

Εσύ  που  πρώτος   ετοιμάζεσαι  τον  άλλον  να δεχτείς  βλέπεις    πως  ούτε εσύ καλά   χωράς και  αρχίζεις   να  στριμώχνεσαι, να  πιέζεσαι,  να  συνθλίβεσαι, να  ξεβολεύεσαι  από  την  άπλα  του  εγώ  σου, αλλά  τίποτε όμως  δεν  γίνεται και  ο  χώρος ακόμη  δεν  αδειάζει.

Τότε  αρχίζεις  τις  περικοπές, κόβεις  λίγο  απ' εδώ,λίγο  απ' εκεί, το  ίδιο  και  ο  άλλος  κάνει  και  έτσι  χωρούν  και  οι  δυο  μαζί  στην  αρχή  τραυματισμένοι.

Μα  έρχονται  σαν φάρμακα ιαματικά  η αγάπη,  η μακροθυμία, η υποχωρητικότητα, η σύνεση...  και  κλείνουν  οι  πληγές  και  ο  πόνος  πια  ξεχνιέται και ζουν  κι  οι δυο  μαζί  πορεύονται 

στον  δρόμο  της  ζωής  και  είναι τώρα  ευτυχισμένοι.

Μα  όταν  ο  ένας  απ' τους  δυο  πρώτος  απ' αυτή τη  ζωή  χαθεί, τότε  ο  άλλος  που απέμεινε  δεν  είναι  μόνος, αλλά  μισός  στη  μοναξιά  του!