Εσύ που σαν παιδι πόνεσες πολύ...

Εσύ που κάποτε πόνεσες πολύ.Που μεγάλωσες δύσκολα και χωρίς την αγάπη που δικαιούσουν να έχεις ως παιδί.Που δεν κατάφερες να κάνεις κάποια από τα όνειρα σου πραγματικότητα γιατί δεν μπόρεσαν να σου προσφέρουν τα κατάλληλα εφόδια...που χρειάστηκε να μεγαλώσεις απότομα καταπιέζοντας την παιδική σου ανεμελιά για να μπορέσεις να ανταποκριθείς και να επιβιώσεις μέσα στις δύσκολες συνθήκες που σου παρουσιάστηκαν..

Εσύ που μετά από όλα αυτά μπορείς και στέκεσαι στα πόδια σου τόλμησε να πεις ένα μεγάλο Δόξα Τω Θεό για όσα έζησες.Γιατί αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά στη ζωή σου,ίσως να μην είχες την σοφία να διακρίνεις πως η ευτυχία σου βρίσκεται στα απλά πράγματα,κι ίσως να μην μπορούσες να εκτιμήσεις τόσο πολύ την αγάπη,την αγκαλιά,το χαμόγελο,ή την αξία που έχει ένα και μονο χαμόγελο...

Και τέλος ίσως να μην είχες την  ψυχή που έχεις σήμερα...Μη βιαστείς να μου πεις πως είναι γεμάτη με πληγές που της δημιούργησαν φόβους και ανασφάλειες...το ξέρω...Μα μη στέκεσαι μόνο εκεί...κοίταξε την πιο βαθιά και δες! 

Στο βάθος κήπος!

Ένας κήπος γεμάτος από καρπούς αγάπης,συμπόνιας,προσφοράς και κατανόησης!

Τι πιο πολύτιμο από όλα αυτά θα μπορούσε να την κάνει να είναι σήμερα 

μια όμορφη και δυνατή ψυχή?!

Γι αυτό...

Μη φοβάσαι και μην λυπάσαι.

Ο Θεός ξέρει τι επιτρέπει για τον καθένα μας

και πάντα θα έχει για όλους μας!

Άμυ

ΜοιράζομαΙ

Η ζωή μόνο όταν τη μοιράζεσαι υπάρχει.

Ο πόνος μόνο όταν τον μοιράζεσαι καταλαγιάζει,μαλακώνει.

Η αγάπη μόνο όταν τη μοιράζεσαι ανθίζει.

Η χαρά μόνο όταν τη μοιράζεσαι σκορπιέται και απλώνει.

Κανένας άνθρωπος μόνος.

Άμυ

Αν τα δικά σου Χριστούγεννα είναι μελαγχολικά

Έφτασαν λοιπόν και τα φετινά Χριστούγεννα,σε άλλους με χαρά και σε κάποιους άλλους με μια δόση μελαγχολίας.Θα σταθώ στη δεύτερη περίπτωση μιας που η πρώτη δεν έχει ανάγκη από λόγια,μα μόνο από απόλαυση.

  Εσύ που μελαγχολείς για τους λόγους που σίγουρα θα έχεις,στάσου μια στιγμή,βάλε μία άνω τελεία στις σκέψεις που σου σκοτεινιάζουν τη χαρά..γιατί δεν μπορεί όλοι μας έχουμε μέσα μας και τη χαρά όπως έχουμε και τη λύπη.Στάσου μια στιγμή και άφησε την κάθε άσχημη σκέψη στην άκρη,και σκέψου απλά αξίζει?αξίζει να είσαι έτσι?εννοώ κερδίζεις κάτι με το να αναβάλλεις συνεχώς τη χαρά?Η ζωή μας σε αυτόν εδώ τον τόπο είναι τόσο,μα τόσο μικρή,όσο και μία ανάσα σχεδόν.

  Μην αναλώνεσαι σε σκέψεις και καταστάσεις που πέρασαν και που δεν μπορείς να αλλάξεις..μην χάνεσαι στις παγίδες που στήνει το μυαλό.
Άφησε την ψυχή σου να νιώσει ελεύθερη επιτέλους και να απολαύσει τις στιγμές,την χαρά,την ίδια τη ζωή.Πάρε μια ανάσα γαλήνης που τόσο έχεις ανάγκη και μην σκέφτεσαι το αύριο με τόσο άγχος.
Πάρε μια ανάσα και αφέσου στην αγάπη Εκείνου,εναπόθεσε κάθε σου φόβο στα πόδια Του,νιώσε την αγάπη Του και ησύχασε.
Πάντα θα είναι εκεί δίπλα σου να σου κρατά το χέρι.Αρκεί να Τον εμπιστευθείς.
Κάνε μια προσπάθεια,γιατί πραγματικά αξίζει.
Και τότε θα δεις..με τη δική σου προσπάθεια και τη βοήθεια Εκείνου όλα θα αλλάξουν χωρίς καν να το καταλάβεις!

Eυτυχώς δεν είμαι τέλειος - Ομιλία π.Λίβυος

Μα όταν κοιτάς Ουρανό...

Μα όταν κοιτάς ουρανό 

πως γίνεται αυτό...

τόσα μίλια να φεύγεις μακριά 

και να 'σαι εδώ....

Μια Ανάσα Γαλήνης

Πάλι τα ίδια...ένας μύλος το μυαλό σου.

Οι ίδιες σκέψεις που προσπαθούν να σπείρουν με φόβο και ανησυχία ότι όμορφο υπάρχει..

Αφού μέσα σου το ξέρεις και συ ο ίδιος πως είναι μόνο σκέψεις...πως όπως και να 'χει αυτό που είναι να γίνει απλά θα συμβεί...πως δεν μπορείς να ελέγξεις τίποτε...

Σταμάτα λοιπόν να τις τρέφεις με φαντασίες.Απόλαυσε τη ζωή που σου χαρίζεται και απλά εμπιστεύσου τα πάντα σ' Εκείνον.

Πάρε μια ανάσα και συνειδητοποίησε πως δεν έχεις τίποτε να φοβάσαι.

Άμυ

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα.

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα κι γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα. 

Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…

Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες…. Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή. Και να θυμάσαι, οτι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..

π.Λίβυος

Ένα βλέμμα στον Ουρανό...

κάποιες φορές είναι αρκετό για να γεμίσει η ψυχή σου με γαλήνη,

με ευγνωμοσύνη

και με εκείνο το υπέροχο συναίσθημα βεβαιότητας πως 

κάποιος εκεί ψηλά σε αγαπάει και θα σε προστατεύει για πάντα

 μέσα στην αγκαλιά Του...

Διάλεξε τι ζητάς.

 Το "τέλειο" από έναν άνθρωπο ή το αληθινό? Να ξέρεις οτι το αληθινό δεν είναι πάντα το "τέλειο". Στην ανασφάλεια σου, να φτιάξεις το "τέλειο" στην πραγματικότητα οικοδομείς το ψεύτικο. Γιατί σε αυτή τουλάχιστον την ζωή τελειότητα δεν υπάρχει. Το ζητούμενο δεν είναι να περνάμε τέλεια άλλα καλά και ευτυχισμένα...

π.Λίβυος

Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί.

Δεν είναι η θλίψη μια κατάρα που πρέπει να εξορκίσουμε από την ζωή μας, αλλά μια διαδικασία μεταμόρφωσης. Μια διαδικασία που πρέπει να σεβαστούμε δίνοντας της τον χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί. Μια απώλεια, κάτι που έχασες και ίσως να μην θυμάσαι, κάτι που σου λείπει ή κάτι που τελείωσε, παίρνει νέα μορφή, μεταπλάθεται, ξαναγεννιέται, μεταμορφώνεται. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί, να πέσει και να σηκωθεί. Να πονέσει και να γελάσει. Να θυμώσει και να ηρεμήσει, απιστήσει και να πιστέψει να αμαρτήσει και να μετανοήσει. Άφησε την ζωή να ρέει και τον Θεό να πρωταγωνιστεί. Μην ζητάς να γίνεις άγαλμα, τέλειο μα τόσο κρύο, παγερό, αμήχανο κι ανίκανο να νιώσει!!! Μην θέλεις όλα τα ελέγχεις χωρίς να τα ζεις. Όχι δεν είσαι ενάρετος μα φοβισμένος έως θανάτου. Να θυμάσαι, ότι πάνω από την κόλαση, περισσότερο φοβόμαστε τον παράδεισο.

π.Λίβυος

Ανέραστα τον Νυμφίο δεν γνωρίζεις...

Για να υπάρχει Νυμφίος πρέπει να υπάρξει νύμφη. Και για να πραγματοποιηθεί συνάντηση χρειάζεται έρωτας. Μα για να ερωτευθείς πρέπει να μην έχεις χάσει την καρδιά και ανθρωπιά σου, εκείνη την αρχαϊκή παραδείσια αίσθηση της ομορφιάς. Και δυστυχώς πολλές φορές στον χώρο της θρησκείας και όχι της εκκλησίας, ο έρωτας παρουσιάζεται ως  αμαρτία και ματαιότητα. Ενοχοποιείται, γιατί ο ένοχος ελέγχεται καλύτερα.
Το όμως που αναδύεται  είναι, μπορεί ένας ανέραστος άνθρωπος να γνωρίσει τον Χριστό; Κάποιος που φοβάται να δοθεί, να αφεθεί, να τσαλακωθεί, να πέσει στα πατώματα, να κλάψει και να πενθήσει, μπορεί να αισθανθεί την παρουσία του Νυμφίου; Μονάχα η αγάπη ξέρει να δίνει χωρίς να ζητάει, να ζει χωρίς να υπολογίζει, να αφήνεται χωρίς να κρατιέται, να πεθαίνει για τον αγαπημένο της.
Η εκκλησία του Χριστού, του Αγίου Πορφυρίου και Ισαάκ του Σύρου, μας λέει ότι για σωθείς, πρέπει να προσέξεις κάτι πολύ σημαντικό, να μην χάσεις την καρδιά και την ανθρωπιά σου.
Πολλές φορές στην προσπάθεια μας να γίνουμε «πνευματικοί άνθρωποι» χάσαμε την ανθρωπιά μας. Αναζητώντας τον Θεό, χάσαμε τον άνθρωπο. Εάν δεν μάθεις να ερωτεύεσαι, να συνδέεσαι, να σχετίζεσαι, να αγαπάς και να μοιράζεσαι, να δίνεσαι και να ταπεινώνεσαι, δεν θα αναγνωρίσεις ποτέ στο πρόσωπο του Νυμφίου της Μεγάλης Εβδομάδος τον Χριστό. Θα βλέπεις τα κατορθώματα και τις πνευματικές αρετές σου. Τους νόμους και κανόνες που αρέσκεσαι να επιδίδεσαι ικανοποιώντας το "εγω" σου, μα δεν θα μάθεις ποτέ οτι "σε κάθε έρωτα ξαναζεί η εμπειρία της γεύσης του παραδείσου και της απώλειας του...."

π.Λίβυος 

πηγή:http://plibyos.blogspot.gr/

Μοναξιά μου τίποτα

Έτσι ξαφνικά γίνεσαι ο εαυτούλης σου και δεν θέλεις τίποτα

μόνο να ακούς τη φωνή μέσα σου

όλα τα έξω τα ανεξήγητα δεν σε ενδιαφέρουν 

δεν τα αναλύεις 

δεν ξοδεύεσαι

και τότε λιώνεις στη μοναξιά σου

και την κάνεις πετσί σου γνήσιο

με τη βούλα που λένε...

εξάλλου και παρέα πάλι μόνος ή μόνη ένιωθες

Θεανώ

Ο κάθε πόνος είναι κι ένα μάθημα - Όλα είναι ανθρώπινα

Ναι είναι μάθημα.-
Σου το γράφω τώρα όμως που σχεδόν έχει περάσει...γιατί την στιγμή που υποφέρω συνήθως δεν μπορώ να σκεφτώ έτσι...πολλές φορές μάλιστα χάνω την ψυχραιμία μου...θυμώνω,φωνάζω,κλαίω από θυμό,τα βάζω μαζί Του και Του μιλώ σαν να τον έχω μπροστά μου :"Γιατί το επιτρέπεις αυτό?αφού βλέπεις δεν το αντέχω,δεν μπορώ,γιατί με τυραννάς?γιατί με δοκιμάζεις τόσο σκληρά?"
Άλλες πάλι φορές πιστεύοντας πως με έχει εγκαταλείψει :"Που είσαι?Με ξέχασες?Μήπως τελικά δεν με αγαπάς όσο θέλεις να πιστεύω?Μήπως τελικά δεν υπάρχεις καν?'(!)''.
 Όταν όμως κοπάσουν όλα μέσα μου...τα νεύρα,ο εγωισμός,ο θυμός,η απογοήτευση και έρθει -συνήθως- εκείνο το λυτρωτικό κλάμα...τότε όλα αλλάζουν...εκεί είναι που Τον αισθάνομαι δίπλα μου όσο ποτέ...και μαθαίνω να κάνω και πάλι υπομονή,μαθαίνω ίσως την επόμενη φορά να στέκομαι πιο δυνατή,μαθαίνω να βγαίνω από το εγώ μου,να εκτιμώ περισσότερο την κάθε μέρα που ξυπνώ και έχω την υγειά μου,μαθαίνω να ζω πραγματικά και να εκτιμώ την κάθε στιγμή που είμαι ευτυχισμένη,μαθαίνω τις αντοχές μου,μαθαίνω εμένα,μαθαίνω πιο βαθιά την έννοια της ευγνωμοσύνης....και ίσως τελικά με όλα αυτά μαθαίνω και να Τον αγαπώ περισσότερο.
  Θέλω με λίγα λόγια να σου πω πως όλα είναι ανθρώπινα.Το κάθε συναίσθημα που νιώθουμε.
Ακόμη και η αμφισβήτηση,και ο θυμός προς Εκείνον,και η απογοήτευση και η έλλειψη πίστης...όλα!
Γιατί?γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί!Οπότε κάθε φορά που μπορεί να νιώσεις παρόμοια μην ταράζεσαι τόσο...κι αν νιώσεις την ανάγκη να Του μιλήσεις κάνε το!Ακόμη κι αν αυτά που θέλεις να Του πεις είναι μόνο παράπονα και θυμός!Κάνε το!Πίστεψε με είναι πολύ πιο αληθινή μια 'συζήτηση'-προσευχή τέτοιου είδους που γίνεται με ειλικρίνεια και από βάθος ψυχής από οποιαδήποτε ανάγνωση απλής προσευχής!Είναι εκεί και περιμένει πάντα να ακούσει κάθε αλήθεια της ψυχής σου όπως ακριβώς την αισθάνεσαι!
  Τέλος προσπάθησε να κρατήσεις την ουσία του μαθήματος που κάθε φορά είναι ίσως και διαφορετική...μπορεί να περιέχει αγάπη,εξάσκηση δύναμης και υπομονής,αντοχής και ανοχής,ταπείνωσης,και πολλά άλλα που μόνο Εκείνος ξέρει ότι χρειάζεσαι.

Άμυ

Άσε μας ρε κόσμε!

¨Πάτερ, με σχολιάζουν συγγενείς. 

Και στη δουλειά είναι κάποιοι που με θάβουν.¨

Οι γνώμες των ανθρώπων 

σε τρελαίνουν.

Ας πουν ό, τι θέλουν.

Τι ξέρουν; 

Ποιος σε ξέρει καλά; 

Εδώ ούτε συ ο ίδιος 

δεν γνωρίζεις 

την ψυχή σου, 

και θα ‘ρθουν 

οι άλλοι 

να σε κρίνουν,να σου βάλουν ετικέτες, 

να κάνουν γνωματεύσεις, 

να πουν για σένα 

διάφορα;

Άσε μας, ρε κόσμε.

Εσύ που πρώτα 

μας τρελαίνεις, 

έρχεσαι μετά 

να μας κρίνεις;

Κόσμε, τρελέ!

Κοίτα μπροστά 

το θάνατο 

που όλους μας 

παραμονεύει.

Κι άσε κι εμένα 

ήσυχο.

------------------------------------------------

Δεν αναφέρεται η παραπάνω ανάρτηση στη γνώμη των φίλων μας που έρχεται να μας ξυπνήσει αγαπητικά από διάφορα κωλύματα, προβλήματα, εμμονές, υποχόνδριες συμπεριφορές κλπ δυσκολίες του χαρακτήρα μας. Αυτά τα σχόλια είναι πολύ χρήσιμα και θεόσταλτα.
Γι' αυτό τα θέλουμε, τα ακούμε, καθρεφτιζόμαστε και κάνουμε προσπάθεια αλλαγής.
Το θέμα είναι η διάκριση των μεν από τα δε.
Συνήθως οι προβληματικοί νιώθουν ήρωες και γίνονται πιο προβληματικοί,
ενώ οι αδίκως αδικημένοι βουλιάζουν πιο πολύ στην μειονεξία, λόγω ευαισθησίας.
Λύση: το καθρέφτισμα σε έναν καλό φίλο, πνευματικό, ή όποιο βοηθό στης ζωής το δρόμο.

π.Ανδρέας Κονάνος

Η φίλη μου διαλέγει να ζήσει...

Η φιλαυτία μου με εμποδίζει να αγαπήσω κάποιον άλλον.
Διαλέγω την ησυχία που όμως είναι ταραχή.
Διαλέγω μια γωνία του σπιτιού μου για να νιώθω αφανείς...και τότε οι προβολείς πέφτουν στον εαυτό μου....
τα θέλω μου γίνονται τεράστια
μη μου τους κύκλους τάραται.
Κάποιος φίλος θέλει τη συμπαράσταση μου...ζητά να ζήσει-το παραμύθι του!βασιλοπούλες βασιλόπουλα και αίσιο τέλος-
Απαντώ εγώ δεν μπορώ γιατί είμαι αδύναμη για να σε στηρίξω....πώς να δώσω αφού απέχω,δεν έχω αυτή τη στιγμή...αλλά ελπίζω προσεχώς να μπορώ να δώσω...

Θεανώ

Ο κήπος της προσωπικής μου Γεσθημανής

Πόνεσα, πείνασα, δίψασα, έμεινα μέρες ολάκερες και νύχτες αξημέρωτες στο κήπο της προσωπικής μου Γεσθημανής. Έκλαψα, οργίστηκα, απελπίστηκα. Διαμαρτυρήθηκα απέναντι στις συνθήκες και την ζωή που έζησα.
Άργησα.... Αλλά αισθάνθηκα. Νομίζω ότι κατάλαβα. Κατάλαβα ότι η μόνη κληρονομιά μου, η μοναδική περιουσία μου ήταν αυτές οι βαθιές πληγές. Εκείνες που μου έδωσαν την δυνατότητα να βλέπω τους ανθρώπους με ιερότητα. Να λέω το ναι ναι και του ου ου. Να δακρύζω στο όμορφο, να θυμώνω στο άδικο, να οργίζομαι στο παράλογο. Να βλέπω τα νοήματα πίσω από τα πράγματα. Το δάκρυ μέσα στην επιφάνεια της χαράς και το γέλιο μέσα στο επίπλαστο πένθος. Όλα αυτά τα χρωστάω σε εκείνες, και ας με πόνεσαν τόσο πολύ.
Τώρα τα βράδια σκύβω σαν σκύλος και γλείφω τις ματωμένες μου πληγές. Τις ευχαριστώ για τις μέρες που συντρόφευσαν την ύπαρξη μου. Τις ευχαριστώ που υπήρξαν και ας πόνεσα, είναι η μόνη μου κληρονομιά, η μόνη περιουσία της ύπαρξης μου.

π.Λίβυος

Ξέρεις πόσο λυτρωτικό είναι να διαλύεις την εικόνα σου;

Ξέρεις πόσο λυτρωτικό είναι να διαλύεις την εικόνα σου; Να κάνεις συντρίμμια το είδωλο σου και να τσαλακώνεις το προφίλ σου; Να ξεγυμνώνεις το κορμί σου, δίχως να ντρέπεσαι μήπως φανούν οι ουλές της μοναξιά σου; Τα σημάδια των παθών σου; Να αφήνεις όλα τα όπλα του «εγώ» πάνω στο τραπέζι της φαντασίας και ξαρμάρτωτος να εγκαταλείπεσαι στην πραγματικότητα της ζωής; Να νιώθεις την ελευθερία του να μην είσαι κάποιος, να μην πρέπει να αποδείξεις τίποτα σε κανένα. Να είσαι ανώνυμος στο έπαινο και απαθής στην κατηγορία. Να είσαι αυτό που είσαι και όχι εκείνο που οι άλλοι θέλησαν ή φαντάστηκαν για τις δικές τους ανάγκες. Να γίνεσαι αυτό που λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος και με συγκλονίζει «σαν να μην υπήρξες ποτέ…». Να μάθεις τελικά ότι ο έπαινος και η κατηγορία είναι ίδια φυλακή;…

π.Λίβυος

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ

Το πιο 

μεγάλο 

μέρος 

της ζωής 

μπορεί 

να χωρέσει 

σε δυο 

λέξεις:

Τσάμπα φόβος.

π.Ανδρέας Κονάνος

Μην αναλύεις τη δυστυχία σου...

Το θέμα είναι ότι όταν δεν είμαστε καλά, ψάχνουμε να βρούμε την αιτία μέσα από αναλύσεις. Αυτό είναι ότι χειρότερο. Εκείνη την στιγμή είναι αυτοκτονικό να αναλύουμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποδεχθούμε ότι "ναι, κάποιες φορές δεν θα είμαι καλά". Είναι ανθρώπινο. Δεν τα χάνω και το σημαντικότερο, δεν θα βγω από την δίνη της θλίψης, επειδή θα αναλύσω και θα αναπαράγω όλα τα σκιώδη στοιχεία της ύπαρξης μου, τραύματα, πληγές, η ζωή που δεν μου φέρθηκε καλά, οι γονείς, ο φίλος ή φίλη μου και άλλα πολλά που με ένα απίστευτο αυτοκαταστροφικό μηχανισμό αναδύονται ως λογισμοί και σκέψεις την ώρα που δεν είμαστε καλά. Αποδεχόμαστε ότι δεν είμαστε και πολύ καλά. Και δεν αναλύουμε την δυστυχία μας, απλά αναζητάμε την ευτυχία μας κάνοντας μικρά θετικά πράγματα.

π.Λίβυος

Εκείνος που δουλεύει με την Ψυχή του...

Κάθε μέρα ο κόσμος βγαίνει για δουλειά. Πάει να ψάξει και να πράξει, αυτό που ονομάζουμε εργασία, μεροκάματο. Να ζήσεις να επιβιώσει. 

Υπάρχουν όμως κάτι ψυχές που κάθε μέρα κάνουν και μια επιπλέον βαριά εργασία.

 Ίσως την πιο επώδυνη.

Παλεύουν, ματώνουν στην κυριολεξία, να κρατηθούν στην ζωή. Αγωνίζονται για να μπορέσουν να ζήσουν και σήμερα. Όχι για το ψωμί τους μα για την ψυχή τους, για την ελπίδα.

-Πάτερ μου, μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου, να παλεύει με σκιές και φαντάσματα, για να μπορέσει να κρατηθεί, να είναι καλά και να επιβιώνει. Μια ζωή πάτερ μου!! 

Κόπος τεράστιος. Γεθσημάνια αγωνία. 

Και καλά, εκείνος που δούλεψε και κουράστηκε το κορμί του, το βράδυ σαν γυρίσει σπίτι του, θα αράξει, θα πέσει στο κρεβάτι του. Εκείνος όμως που δούλεψε με την ψυχή του και τα υπόγεια διαμερίσματα της, για να μπορεί να πάρει και σήμερα μια ανάσα, μια παράταση από την απόγνωση, το βράδυ θα πέσει στα πατώματα. 

Πολύ θα ήθελα να προσκυνήσω αυτά τα πατώματα, μυρίζουν ανάσταση.

π.Λίβυος