Αν τα δικά σου Χριστούγεννα είναι μελαγχολικά

Έφτασαν λοιπόν και τα φετινά Χριστούγεννα,σε άλλους με χαρά και σε κάποιους άλλους με μια δόση μελαγχολίας.Θα σταθώ στη δεύτερη περίπτωση μιας που η πρώτη δεν έχει ανάγκη από λόγια,μα μόνο από απόλαυση.

  Εσύ που μελαγχολείς για τους λόγους που σίγουρα θα έχεις,στάσου μια στιγμή,βάλε μία άνω τελεία στις σκέψεις που σου σκοτεινιάζουν τη χαρά..γιατί δεν μπορεί όλοι μας έχουμε μέσα μας και τη χαρά όπως έχουμε και τη λύπη.Στάσου μια στιγμή και άφησε την κάθε άσχημη σκέψη στην άκρη,και σκέψου απλά αξίζει?αξίζει να είσαι έτσι?εννοώ κερδίζεις κάτι με το να αναβάλλεις συνεχώς τη χαρά?Η ζωή μας σε αυτόν εδώ τον τόπο είναι τόσο,μα τόσο μικρή,όσο και μία ανάσα σχεδόν.

  Μην αναλώνεσαι σε σκέψεις και καταστάσεις που πέρασαν και που δεν μπορείς να αλλάξεις..μην χάνεσαι στις παγίδες που στήνει το μυαλό.
Άφησε την ψυχή σου να νιώσει ελεύθερη επιτέλους και να απολαύσει τις στιγμές,την χαρά,την ίδια τη ζωή.Πάρε μια ανάσα γαλήνης που τόσο έχεις ανάγκη και μην σκέφτεσαι το αύριο με τόσο άγχος.
Πάρε μια ανάσα και αφέσου στην αγάπη Εκείνου,εναπόθεσε κάθε σου φόβο στα πόδια Του,νιώσε την αγάπη Του και ησύχασε.
Πάντα θα είναι εκεί δίπλα σου να σου κρατά το χέρι.Αρκεί να Τον εμπιστευθείς.
Κάνε μια προσπάθεια,γιατί πραγματικά αξίζει.
Και τότε θα δεις..με τη δική σου προσπάθεια και τη βοήθεια Εκείνου όλα θα αλλάξουν χωρίς καν να το καταλάβεις!

Ο κάθε πόνος είναι κι ένα μάθημα - Όλα είναι ανθρώπινα

Ναι είναι μάθημα.-
Σου το γράφω τώρα όμως που σχεδόν έχει περάσει...γιατί την στιγμή που υποφέρω συνήθως δεν μπορώ να σκεφτώ έτσι...πολλές φορές μάλιστα χάνω την ψυχραιμία μου...θυμώνω,φωνάζω,κλαίω από θυμό,τα βάζω μαζί Του και Του μιλώ σαν να τον έχω μπροστά μου :"Γιατί το επιτρέπεις αυτό?αφού βλέπεις δεν το αντέχω,δεν μπορώ,γιατί με τυραννάς?γιατί με δοκιμάζεις τόσο σκληρά?"
Άλλες πάλι φορές πιστεύοντας πως με έχει εγκαταλείψει :"Που είσαι?Με ξέχασες?Μήπως τελικά δεν με αγαπάς όσο θέλεις να πιστεύω?Μήπως τελικά δεν υπάρχεις καν?'(!)''.
 Όταν όμως κοπάσουν όλα μέσα μου...τα νεύρα,ο εγωισμός,ο θυμός,η απογοήτευση και έρθει -συνήθως- εκείνο το λυτρωτικό κλάμα...τότε όλα αλλάζουν...εκεί είναι που Τον αισθάνομαι δίπλα μου όσο ποτέ...και μαθαίνω να κάνω και πάλι υπομονή,μαθαίνω ίσως την επόμενη φορά να στέκομαι πιο δυνατή,μαθαίνω να βγαίνω από το εγώ μου,να εκτιμώ περισσότερο την κάθε μέρα που ξυπνώ και έχω την υγειά μου,μαθαίνω να ζω πραγματικά και να εκτιμώ την κάθε στιγμή που είμαι ευτυχισμένη,μαθαίνω τις αντοχές μου,μαθαίνω εμένα,μαθαίνω πιο βαθιά την έννοια της ευγνωμοσύνης....και ίσως τελικά με όλα αυτά μαθαίνω και να Τον αγαπώ περισσότερο.
  Θέλω με λίγα λόγια να σου πω πως όλα είναι ανθρώπινα.Το κάθε συναίσθημα που νιώθουμε.
Ακόμη και η αμφισβήτηση,και ο θυμός προς Εκείνον,και η απογοήτευση και η έλλειψη πίστης...όλα!
Γιατί?γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί!Οπότε κάθε φορά που μπορεί να νιώσεις παρόμοια μην ταράζεσαι τόσο...κι αν νιώσεις την ανάγκη να Του μιλήσεις κάνε το!Ακόμη κι αν αυτά που θέλεις να Του πεις είναι μόνο παράπονα και θυμός!Κάνε το!Πίστεψε με είναι πολύ πιο αληθινή μια 'συζήτηση'-προσευχή τέτοιου είδους που γίνεται με ειλικρίνεια και από βάθος ψυχής από οποιαδήποτε ανάγνωση απλής προσευχής!Είναι εκεί και περιμένει πάντα να ακούσει κάθε αλήθεια της ψυχής σου όπως ακριβώς την αισθάνεσαι!
  Τέλος προσπάθησε να κρατήσεις την ουσία του μαθήματος που κάθε φορά είναι ίσως και διαφορετική...μπορεί να περιέχει αγάπη,εξάσκηση δύναμης και υπομονής,αντοχής και ανοχής,ταπείνωσης,και πολλά άλλα που μόνο Εκείνος ξέρει ότι χρειάζεσαι.

Άμυ

Σιωπή και προσευχή

Η πίστη είναι πράξεις και όχι μόνο λόγια...!

Δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνουμε τον εαυτό μας να μιλάει με όμορφα λόγια για τις γνώσεις του γύρω από τον Θεό,για την αγάπη,για την ταπείνωση,για την καλοσύνη,για την υπομονή,για την προσφορά κλπ κλπ...
Ωραία τα λόγια,ωραίες οι γνώσεις και τα αναγνώσματα περί Θεού αλλά από πράξεις πως πάμε;
Καταφέρνουμε να προσπαθούμε να ζούμε μια δια Χριστόν ζωή στην καθημερινότητα μας;
Επίσης μην ξεχνάμε πως πίσω από τα πολλά και ωραία λόγια υποβόσκουν η περηφάνια,η κενοδοξία και η ταπεινολογία!

Γιατί άλλο να το να είσαι έμπρακτα ταπεινός...και άλλο το να ταπεινολογείς!

Η προσωπική μου μικρή πνευματική πορεία ως τώρα,μου δίδαξε πως τις περισσότερες φορές είναι προτιμότερο να σιωπώ και να προσεύχομαι παρά να μιλώ ακατάπαυστα για όσα γνωρίζω για Εκείνον...πως είναι προτιμότερο να πιάσω το κομποσκοίνι μου και να ζητήσω το έλεος του παρά να εμπιστευθώ τις δικές μου γνώσεις...γιατί και εκεί κινδυνεύω να πέσω στην παγίδα πως η σοφία της σκέψης μου είναι δική μου...(!) ...σαφέστατα δεν ισχύει κάτι τέτοιο...τρανό παράδειγμα οι φορές που μια απαράδεκτη συμπεριφορά μου,με ταπείνωσε τόσο ώστε να μου θυμίσει το πόσο μικρή είμαι!
Και επειδή πολλά είπα και έγραψα(!)...θα κλείσω με το παρακάτω μήνυμα της εικόνας και με ένα απόσπασμα του Αγίου Εφραίμ...

Αδελφέ, γιατί πλανιέσαι και, παρασυρμένος απ' το διάβολο, ανέρχεσαι σε αξιώματα πού δεν θα σε ωφελήσουν, περιβάλλοντας τον εαυτό σου με (εφήμερη) τιμή;" Ακου τον απόστολο, πού λέει: «ου γαρ ο εαυτόν συνιστών, εκείνός εστί δόκιμος, αλλ' αν ο Κύριος συνίστησιν» (Β' Κορ. 10:18). Άλλά και ο Κύριος λέει: «Πώς δύνασθε υμείς πιστεύσαι, δόξα παρά αλλήλων λαμβάνοντες, και την δόξα την παρά τον μόνου Θεού ου ζητείτε;»(Ίω.5:44).
Σύνελθε λοιπόν, αγαπητέ, και σκέψου για ποια αιτία απαρνήθηκες τον μάταιο βίο και το διάβολο και την υπερηφάνεια του, και πάψε να φρονείς πια τα κοσμικά. Δεν ξέρεις ότι, αν καταφρονήσεις τον πλησίον σου
πέφτεις στην αμαρτία της φιλαυτίας και της κενοδοξίας; Σκέψου όμως, ότι τίμησες κιόλας τον εαυτό σου περισσότερο από Τον αδελφό σου και πήρες θέση ανώτερη από τη δική του με τη φιλονικία και με τη φιλαυτία και με το να μη θέλεις να ταπεινωθείς μπροστά του. Άραγε αυτή ή κενοδοξία θα σε παρουσιάσει ευάρεστο ατό Θεό και θα σου εξασφαλίσει και τη (δική Του)τιμή έκει; Καθόλου. Γιατί ο ίδιος είπε: 'Ος εάν θέλει εν υμίν μέγας γενέσθαι, εσται υμών διάκονος, και ος εάν θέλει εν υμίν εΙναι πρώτος, εσται υμών δούλος (Ματθ. 20:26-27).

Πρόσεχε λοιπόν, αδελφέ, μήπως, θέλοντας να είσαι πιο πάνω από τον αδελφό σου, θεωρηθείς ελάχιστος εκεί, στη μέλλουσα ζωή (πρβλ. Ματθ. 5:19), και ακούσεις αυτό πού άκουσε εκείνος ο φιλόδοξος πλούσιος, την ώρα πού βασανιζόταν μέσα στην άσβεστη φωτιά: «Μνήσθητι ότι απέλαβες συ τα αγαθά σου εν τη ζωή! σου»(Λουκ. 16:25). Γιατί είναι γραμμένο: «τα υψηλά εν ανθρώποις, βδελυκτά παρά Θεώ εισί» (πρβλ. Λουκ. 16:15).
Μην αγαπάς λοιπόν την τιμή των ανθρώπων, γιατί δεν παραμένει αιώνια, σύμφωνα μ' αυτόν πού είπε: «Πάσα σαρξ χόρτος, και πάσα δόξα ανθρώπου ως ανθός χόρτου» ("Ησ. 40:6. Α' Πέτρ. 1:24). , Απαρνήσου το ζυγό του εχθρού και την υπερηφάνεια του, και βάλε τον αυχένα σου κάτω από Τον καλό ζυγό του Δεσπότη μας. Γιατί ο ίδιος είπε: «Πάς ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 14:11. 18:14). και αλλού: «Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Παροιμ. 3:34. Ίακ. 4:6. Α' Πέτρ. 5:5).
Ας φοβηθούμε λοιπόν, αγαπητέ, μήπως πει και για μας, ότι «ηγάπησαν την δόξα των ανθρώπων μάλλον υπέρ την δόξα τού Θεού» (Ίω. 12:43), και ας ταπεινωθούμε, για χάρη του Κυρίου, μπροστά σε όλους, για ν' αξιωθούμε και την εδώ και την εκεί ανάπαυση. Γιατί 'Εκείνος (πάλι) είπε: «Μάθετε απ' εμού, ότι πράος ειμί Και ταπεινός τη καρδία και ευρησετε ανάπαυσιν ταίς ψυχαίς υμών» (Ματθ. 11:29).

Δόξα τω Θεό για όλα!

Όσο πιο όμορφη είναι η μέρα...τόσο πιο βάσανο η ζωή...

Όσο πιο όμορφη είναι η μέρα τόσο πιο βάσανο η ζωή...

γράφει ο Θανάσης στον Ραμόν 

φράση με τεράστιο βάθος...
Το τελευταίο διάστημα της ζωής μου οδηγήθηκα στο συμπέρασμα πως το κάθε βάσανο που βιώνει ένας άνθρωπος,όσο πόνο,όση θλίψη,όση οδύνη κι αν κουβαλάει,περιέχει μέσα του και μια ευλογία...ναι!όσο τρελό ή οξύμωρο κι αν σου ακούγεται στο βάθος του υπάρχει μια ευλογία..!
Μπορεί να είναι η τεράστια αρετή της υπομονής,η λύτρωση της αποδοχής μια κατάστασης,η αντιμετώπιση ενός μεγάλου φόβου,η μεγαλοψυχία της συγχώρεσης,το ξεγύμνωμα του κακού εαυτού σου που θα σου δείξει επιτέλους ποιος πραγματικά είσαι...η αποδοχή του να μπορείς να δικαιολογείς και να δέχεσαι τους γύρω σου όπως είναι,και πριν προλάβεις να του κρίνεις να μπορείς να φρενάρεις λίγο τη σκέψη σου και να λες πως κι αυτός έχει τους δικούς του λόγους που οδηγούν στην όποια "περίεργη" συμπεριφορά του....
και πόσα άλλα ακόμη...
για τον καθένα από μας και κάτι διαφορετικό...μια ευλογία που δίνεται για να καταφέρει να ανοίξει περισσότερο την ψυχή στην κατανόηση,στην ταπείνωση,στην ανθρωπιά...και κατ'επέκταση στην πηγή όλων που είναι η Αγάπη...γιατί πάντα θα υπάρχει χώρος γι αυτήν...γιατί είναι άπειρη!
Ευλογημένος λοιπόν ο ερχόμενος που μας χαρίζει σταγόνες από την άπειρη αγάπη Του...ακόμη και μέσα από αυτόν τον δύσκολο τρόπο των βασάνων!
Οπότε...
Μη φοβού...Εκείνος ξέρει ως που αντέχεις...Εκείνος ξέρει το καλό σου καλύτερα από σένα!
Και να θυμάσαι πάντα πως όλα τα δίνει από Αγάπη και με Αγάπη...
Κι όταν πονάς είναι πάντα εκεί κοντά σου...περισσότερο από κάθε άλλη φορά!