Εσύ; Ζεις ή απλά υπάρχεις;

Χριστός Ανέστη ναι.Που σημαίνει ότι νικήθηκε ο Θάνατος.Πώς δεν υπάρχει.Ελπιδοφόρο και παρηγορητικό.

Τι γίνεται όμως με τη Ζωή;

Τη Ζωή που περνάει και εμείς δεν ζούμε.Μη βιαστείς να μου πεις "μα πως εγώ ζω,αναπνέω,μιλάω,βλέπω ακούω κλπ κλπ.".
Δεν μιλώ για τη ζωή που πολλοί από εμάς κάνουμε μηχανικά.
Μιλώ για την ουσία της.Που είναι η χαρά του να ζεις.Η χαρά του να απολαμβάνεις τη μέρα,τη φύση,τη συντροφιά των αγαπημένων σου ανθρώπων,να χαίρεσαι που τους έχεις πλάι σου και όχι να τους θεωρείς δεδομένους.Τίποτε δεν είναι  δεδομένο σε αυτήν εδώ τη ζωή.Τίποτε.Και όμως δεν μπορείς να το καταλάβεις.Και μιζεριάζεις και θλίβεσαι.Και όλο ψάχνεις κάτι...κάτι άλλο που ούτε και συ ξέρεις ίσως τι ακριβώς είναι αυτό το κάτι τελικά.
Και;Που καταλήγεις;Στο να χάνεις το τώρα,τη στιγμή.Και μήπως τελικά αυτό είναι που λέμε Ζωή;

Άρα....δεν ζεις.Τραγική διαπίστωση...Δεν σε κατηγορώ,ούτε σε μαλώνω.Απλά προσπαθώ να σου πω να ζήσεις.Μη περιμένεις άλλο ψυχή μου.Γιατί όπως πολύ σοφά και σωστά λέει ο π.Χαράλαμπος μην περιμένεις να υπάρξουν οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω.Ζήσε τώρα.

Nα σε αγαπάς και να σε προσέχεις.Να μην ξεχνάς να αγκαλιάζεις που και που τον εαυτό σου.
Το έχει ανάγκη.

Εσύ που σαν παιδι πόνεσες πολύ...

Εσύ που κάποτε πόνεσες πολύ.Που μεγάλωσες δύσκολα και χωρίς την αγάπη που δικαιούσουν να έχεις ως παιδί.Που δεν κατάφερες να κάνεις κάποια από τα όνειρα σου πραγματικότητα γιατί δεν μπόρεσαν να σου προσφέρουν τα κατάλληλα εφόδια...που χρειάστηκε να μεγαλώσεις απότομα καταπιέζοντας την παιδική σου ανεμελιά για να μπορέσεις να ανταποκριθείς και να επιβιώσεις μέσα στις δύσκολες συνθήκες που σου παρουσιάστηκαν..

Εσύ που μετά από όλα αυτά μπορείς και στέκεσαι στα πόδια σου τόλμησε να πεις ένα μεγάλο Δόξα Τω Θεό για όσα έζησες.Γιατί αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά στη ζωή σου,ίσως να μην είχες την σοφία να διακρίνεις πως η ευτυχία σου βρίσκεται στα απλά πράγματα,κι ίσως να μην μπορούσες να εκτιμήσεις τόσο πολύ την αγάπη,την αγκαλιά,το χαμόγελο,ή την αξία που έχει ένα και μονο χαμόγελο...

Και τέλος ίσως να μην είχες την  ψυχή που έχεις σήμερα...Μη βιαστείς να μου πεις πως είναι γεμάτη με πληγές που της δημιούργησαν φόβους και ανασφάλειες...το ξέρω...Μα μη στέκεσαι μόνο εκεί...κοίταξε την πιο βαθιά και δες! 

Στο βάθος κήπος!

Ένας κήπος γεμάτος από καρπούς αγάπης,συμπόνιας,προσφοράς και κατανόησης!

Τι πιο πολύτιμο από όλα αυτά θα μπορούσε να την κάνει να είναι σήμερα 

μια όμορφη και δυνατή ψυχή?!

Γι αυτό...

Μη φοβάσαι και μην λυπάσαι.

Ο Θεός ξέρει τι επιτρέπει για τον καθένα μας

και πάντα θα έχει για όλους μας!

Άμυ

ΜοιράζομαΙ

Η ζωή μόνο όταν τη μοιράζεσαι υπάρχει.

Ο πόνος μόνο όταν τον μοιράζεσαι καταλαγιάζει,μαλακώνει.

Η αγάπη μόνο όταν τη μοιράζεσαι ανθίζει.

Η χαρά μόνο όταν τη μοιράζεσαι σκορπιέται και απλώνει.

Κανένας άνθρωπος μόνος.

Άμυ

Καλή κι ευλογημένη χρονιά με χαμόγελα!

Εμείς και φέτος σε πείσμα των καιρών θα χαμογελάμε κι ας μην είναι όλα τέλεια στην ζωή μας. Δεν ζητάμε την τελειότητα αλλά την ομορφιά. Άλλωστε η ομορφιά κατοικεί μέσα στην ατέλεια, στην αδυναμία, στα δύσκολα, σε εκείνα που πολλές φορές μας πονάνε. Είμαστε όμορφοι όχι γιατί είμαστε τέλειοι αλλά γιατί είμαστε ανθρώπινοι. Όπως σοφά αναφέρει κι ένας όμορφος αγιορείτης γέροντας, από αυτούς που δεν φοράνε την στολή της πνευματικότητας, "εαν θέλεις στην ζωή αυτή να είναι όλα τέλεια και τακτοποιημένα, τότε δεν επιθυμείς την Βασιλεία του Θεού".

π.Λίβυος

Αν τα δικά σου Χριστούγεννα είναι μελαγχολικά

Έφτασαν λοιπόν και τα φετινά Χριστούγεννα,σε άλλους με χαρά και σε κάποιους άλλους με μια δόση μελαγχολίας.Θα σταθώ στη δεύτερη περίπτωση μιας που η πρώτη δεν έχει ανάγκη από λόγια,μα μόνο από απόλαυση.

  Εσύ που μελαγχολείς για τους λόγους που σίγουρα θα έχεις,στάσου μια στιγμή,βάλε μία άνω τελεία στις σκέψεις που σου σκοτεινιάζουν τη χαρά..γιατί δεν μπορεί όλοι μας έχουμε μέσα μας και τη χαρά όπως έχουμε και τη λύπη.Στάσου μια στιγμή και άφησε την κάθε άσχημη σκέψη στην άκρη,και σκέψου απλά αξίζει?αξίζει να είσαι έτσι?εννοώ κερδίζεις κάτι με το να αναβάλλεις συνεχώς τη χαρά?Η ζωή μας σε αυτόν εδώ τον τόπο είναι τόσο,μα τόσο μικρή,όσο και μία ανάσα σχεδόν.

  Μην αναλώνεσαι σε σκέψεις και καταστάσεις που πέρασαν και που δεν μπορείς να αλλάξεις..μην χάνεσαι στις παγίδες που στήνει το μυαλό.
Άφησε την ψυχή σου να νιώσει ελεύθερη επιτέλους και να απολαύσει τις στιγμές,την χαρά,την ίδια τη ζωή.Πάρε μια ανάσα γαλήνης που τόσο έχεις ανάγκη και μην σκέφτεσαι το αύριο με τόσο άγχος.
Πάρε μια ανάσα και αφέσου στην αγάπη Εκείνου,εναπόθεσε κάθε σου φόβο στα πόδια Του,νιώσε την αγάπη Του και ησύχασε.
Πάντα θα είναι εκεί δίπλα σου να σου κρατά το χέρι.Αρκεί να Τον εμπιστευθείς.
Κάνε μια προσπάθεια,γιατί πραγματικά αξίζει.
Και τότε θα δεις..με τη δική σου προσπάθεια και τη βοήθεια Εκείνου όλα θα αλλάξουν χωρίς καν να το καταλάβεις!

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα.

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα κι γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα. 

Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…

Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες…. Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή. Και να θυμάσαι, οτι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..

π.Λίβυος

Διάλεξε τι ζητάς.

 Το "τέλειο" από έναν άνθρωπο ή το αληθινό? Να ξέρεις οτι το αληθινό δεν είναι πάντα το "τέλειο". Στην ανασφάλεια σου, να φτιάξεις το "τέλειο" στην πραγματικότητα οικοδομείς το ψεύτικο. Γιατί σε αυτή τουλάχιστον την ζωή τελειότητα δεν υπάρχει. Το ζητούμενο δεν είναι να περνάμε τέλεια άλλα καλά και ευτυχισμένα...

π.Λίβυος

Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί.

Δεν είναι η θλίψη μια κατάρα που πρέπει να εξορκίσουμε από την ζωή μας, αλλά μια διαδικασία μεταμόρφωσης. Μια διαδικασία που πρέπει να σεβαστούμε δίνοντας της τον χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί. Μια απώλεια, κάτι που έχασες και ίσως να μην θυμάσαι, κάτι που σου λείπει ή κάτι που τελείωσε, παίρνει νέα μορφή, μεταπλάθεται, ξαναγεννιέται, μεταμορφώνεται. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί, να πέσει και να σηκωθεί. Να πονέσει και να γελάσει. Να θυμώσει και να ηρεμήσει, απιστήσει και να πιστέψει να αμαρτήσει και να μετανοήσει. Άφησε την ζωή να ρέει και τον Θεό να πρωταγωνιστεί. Μην ζητάς να γίνεις άγαλμα, τέλειο μα τόσο κρύο, παγερό, αμήχανο κι ανίκανο να νιώσει!!! Μην θέλεις όλα τα ελέγχεις χωρίς να τα ζεις. Όχι δεν είσαι ενάρετος μα φοβισμένος έως θανάτου. Να θυμάσαι, ότι πάνω από την κόλαση, περισσότερο φοβόμαστε τον παράδεισο.

π.Λίβυος

Δεν υπάρχει ζωή εκεί που όλα υπολογίζονται

Αλλά δυστυχώς μονάχα τότε στην απειλή του μηδενός, στο όριο του θανάτου έρχεται το ξύπνημα.
Η συναίσθηση. Η Ανάσταση από τον θάνατο της νεκρής ζωής μας.

Τότε τα χέρια δένουν κόμπο, τα γόνατα λυγίζουν, οι μνήμες και οι πόθοι για ότι δεν έζησες ματώνουν και αιμορραγούν. Πιάνεις το κορμί της ψυχής σου στα δυο σου χέρια και το μεταφέρεις σαν θυσία παρακλήσεως στον Θεό σου. Παράκληση κάνεις και του ζητάς να σου δώσει έστω μια μέρα ακόμη. Έστω μια στιγμή μονάχα. Να ζήσεις ότι θα πει ζωή. Και ζωή σημαίνει να μην προδίδεις τις στιγμές σου. Να δίνεις το παρόν κάτω από τον ήλιο, το φεγγάρι, μέσα σε μια αγκαλιά, σε μια φιλία, σε ένα φιλί σε μια βαθιά προσευχή.

Δεν υπάρχει ζωή εκεί που όλα υπολογίζονται. Που μετριούνται προϋπολογίζονται.
Η ζωή είναι παρόν ως εμπειρία μονάχα σε όλα εκείνα που μας έμαθαν να θεωρούμε μικρά και ασήμαντα. Σε όλα εκείνα που κάποιοι ονόμασαν "μάταια" γιατί τα ζήλεψαν και τα φοβήθηκαν πολύ.

π.Λίβυος

Η ιστορία ενός μολυβιού

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα.
Κάποια στιγμή τη ρώτησε:
- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.
Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα.
Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.
Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβύνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.
Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

πηγή:http://apostagmatakardias.blogspot.gr/

ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Θα περάσει 

κι αυτό!! 

Χαλάρωσε!..

Δες 

την απέναντι όχθη,

τον Ήλιο 

και τ' αστέρια.

Γενικώς, 

ανοίξου.

Βγες.

Πλάτυνε.

Χώρα τα όλα.

Συγχώρα τους όλους.

Γίνε Φως. 

Γίνε Χριστός!!

π.Ανδρέας Κονάνος

Ένας Ουρανός Γεμάτος Φως κι Ανάσταση!

Σήμερα έχει ένα φοβερό γαλάζιο ουρανό. Γεμάτος φως. Τελικά Θεέ μου πόσο γαλάζιο κρύβεις πίσω από το γκρίζο και πόση Ανάσταση πίσω από το Σταυρό.....

π.Λίβυος

Περιμένοντας το αύριο χάνεις το τώρα που σ' ανήκει.

Δεν ψάχνω πλέον "υπερβατικά" θαύματα στη ζωή μου. Δεν περιμένω να' ρθει κάποια μεγάλη μέρα.Ξέρεις απ' εκείνες που μεγαλώνεις μια ζωή 

για να την ζήσεις και στο τέλος δεν κρατά πάνω από 10 λεπτά αποπροσανατολισμού. Μου αρκεί οτι ξημερώνει και βραδιάζει. 

Η μεγαλύτερη πλάνη είναι να κρατάς μια χούφτα ουρανό και εσύ να περιμένεις πότε θα γίνει έκλειψη για να θαυμάσεις.Την πάτησες.Διότι περιμένοντας το αύριο χάνεις το τώρα που σ' ανήκει.

Γι αυτό σου λέω,ένα καλημέρα και μια καληνύχτα μου αρκούν για να κάνω τον Σταυρό μου.Ένας μυρωδάτος πρωινός καφές ένας περίπατος , μια αγκαλιά και δύο μάτια να με κοιτούν είναι ''θεοπτία''.

π.Λίβυος

Ο κάθε πόνος είναι κι ένα μάθημα - Όλα είναι ανθρώπινα

Ναι είναι μάθημα.-
Σου το γράφω τώρα όμως που σχεδόν έχει περάσει...γιατί την στιγμή που υποφέρω συνήθως δεν μπορώ να σκεφτώ έτσι...πολλές φορές μάλιστα χάνω την ψυχραιμία μου...θυμώνω,φωνάζω,κλαίω από θυμό,τα βάζω μαζί Του και Του μιλώ σαν να τον έχω μπροστά μου :"Γιατί το επιτρέπεις αυτό?αφού βλέπεις δεν το αντέχω,δεν μπορώ,γιατί με τυραννάς?γιατί με δοκιμάζεις τόσο σκληρά?"
Άλλες πάλι φορές πιστεύοντας πως με έχει εγκαταλείψει :"Που είσαι?Με ξέχασες?Μήπως τελικά δεν με αγαπάς όσο θέλεις να πιστεύω?Μήπως τελικά δεν υπάρχεις καν?'(!)''.
 Όταν όμως κοπάσουν όλα μέσα μου...τα νεύρα,ο εγωισμός,ο θυμός,η απογοήτευση και έρθει -συνήθως- εκείνο το λυτρωτικό κλάμα...τότε όλα αλλάζουν...εκεί είναι που Τον αισθάνομαι δίπλα μου όσο ποτέ...και μαθαίνω να κάνω και πάλι υπομονή,μαθαίνω ίσως την επόμενη φορά να στέκομαι πιο δυνατή,μαθαίνω να βγαίνω από το εγώ μου,να εκτιμώ περισσότερο την κάθε μέρα που ξυπνώ και έχω την υγειά μου,μαθαίνω να ζω πραγματικά και να εκτιμώ την κάθε στιγμή που είμαι ευτυχισμένη,μαθαίνω τις αντοχές μου,μαθαίνω εμένα,μαθαίνω πιο βαθιά την έννοια της ευγνωμοσύνης....και ίσως τελικά με όλα αυτά μαθαίνω και να Τον αγαπώ περισσότερο.
  Θέλω με λίγα λόγια να σου πω πως όλα είναι ανθρώπινα.Το κάθε συναίσθημα που νιώθουμε.
Ακόμη και η αμφισβήτηση,και ο θυμός προς Εκείνον,και η απογοήτευση και η έλλειψη πίστης...όλα!
Γιατί?γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί!Οπότε κάθε φορά που μπορεί να νιώσεις παρόμοια μην ταράζεσαι τόσο...κι αν νιώσεις την ανάγκη να Του μιλήσεις κάνε το!Ακόμη κι αν αυτά που θέλεις να Του πεις είναι μόνο παράπονα και θυμός!Κάνε το!Πίστεψε με είναι πολύ πιο αληθινή μια 'συζήτηση'-προσευχή τέτοιου είδους που γίνεται με ειλικρίνεια και από βάθος ψυχής από οποιαδήποτε ανάγνωση απλής προσευχής!Είναι εκεί και περιμένει πάντα να ακούσει κάθε αλήθεια της ψυχής σου όπως ακριβώς την αισθάνεσαι!
  Τέλος προσπάθησε να κρατήσεις την ουσία του μαθήματος που κάθε φορά είναι ίσως και διαφορετική...μπορεί να περιέχει αγάπη,εξάσκηση δύναμης και υπομονής,αντοχής και ανοχής,ταπείνωσης,και πολλά άλλα που μόνο Εκείνος ξέρει ότι χρειάζεσαι.

Άμυ

Όχι δεν κρινόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο

Όχι δεν κρινόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο.Δεν ζήσαμε όλοι τις ίδιες ζωές.

Δεν είχαμε όλοι κοινές ουλές και τραύματα.Τα μάτια μας δεν είδαν κοινές σκηνές βίου.

Χαμόγελα δεν άνθισαν παντού και αγκαλιές δεν έκλεισαν σφιχτά γύρω από τους κόρφους μας.

Είναι αρκετοί που έμειναν ορφανοί.

Άλλοι δίχως φιλί και πολλοί δίχως ν' ακούσουν ένα "σ' αγαπώ","σε χρειάζομαι","σε θέλω","σε ποθώ","μπράβο","μπορείς","θα τα καταφέρεις".

Γι αυτό σου λέω δεν μπορείς να με κρίνεις,γιατί εσύ δεν έζησες τη ζωή μου.

Ένα μόνο σου ζητώ.Αυτό το δάκτυλο που χρόνια τώρα επιδεικτικά κουνάς μπροστά στα μάτια μου,κατέβασε το,και πιάσε μου το χέρι.Είναι η μόνη κίνηση που τρομοκρατεί τον θάνατο.

π.Λίβυος

Είναι τελικά ο θάνατος που γεννάει αναστάσεις…

Όταν έκλαψες έλαμψες και όταν πόνεσες ομόρφυνες. Όταν πληγώθηκες ελευθερώθηκες και όταν μάτωσες αγίασες. Είναι τελικά ο θάνατος που γεννάει αναστάσεις…

π.Λίβυος

Άσε μας ρε κόσμε!

¨Πάτερ, με σχολιάζουν συγγενείς. 

Και στη δουλειά είναι κάποιοι που με θάβουν.¨

Οι γνώμες των ανθρώπων 

σε τρελαίνουν.

Ας πουν ό, τι θέλουν.

Τι ξέρουν; 

Ποιος σε ξέρει καλά; 

Εδώ ούτε συ ο ίδιος 

δεν γνωρίζεις 

την ψυχή σου, 

και θα ‘ρθουν 

οι άλλοι 

να σε κρίνουν,να σου βάλουν ετικέτες, 

να κάνουν γνωματεύσεις, 

να πουν για σένα 

διάφορα;

Άσε μας, ρε κόσμε.

Εσύ που πρώτα 

μας τρελαίνεις, 

έρχεσαι μετά 

να μας κρίνεις;

Κόσμε, τρελέ!

Κοίτα μπροστά 

το θάνατο 

που όλους μας 

παραμονεύει.

Κι άσε κι εμένα 

ήσυχο.

------------------------------------------------

Δεν αναφέρεται η παραπάνω ανάρτηση στη γνώμη των φίλων μας που έρχεται να μας ξυπνήσει αγαπητικά από διάφορα κωλύματα, προβλήματα, εμμονές, υποχόνδριες συμπεριφορές κλπ δυσκολίες του χαρακτήρα μας. Αυτά τα σχόλια είναι πολύ χρήσιμα και θεόσταλτα.
Γι' αυτό τα θέλουμε, τα ακούμε, καθρεφτιζόμαστε και κάνουμε προσπάθεια αλλαγής.
Το θέμα είναι η διάκριση των μεν από τα δε.
Συνήθως οι προβληματικοί νιώθουν ήρωες και γίνονται πιο προβληματικοί,
ενώ οι αδίκως αδικημένοι βουλιάζουν πιο πολύ στην μειονεξία, λόγω ευαισθησίας.
Λύση: το καθρέφτισμα σε έναν καλό φίλο, πνευματικό, ή όποιο βοηθό στης ζωής το δρόμο.

π.Ανδρέας Κονάνος

Μου αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά από την πληγή του...

Ναι είμαστε πληγωμένοι. Και φοβισμένοι πολύ. Έχουμε σκέψεις σαν αναθυμιάσεις από παλιές πληγές που κάπου κάπου μυρίζουν άσχημα. Νιώθουμε τέτοιες απογοητεύσεις που τσακίζονται τα όνειρα μας, σε βάθος απύθμενο. Μας πλησιάζουν θλίψεις και αισθανόμαστε ότι δεν πρόκειται να γελάσουμε ποτέ ξανά. Ένα βαρύ πέπλο ακηδίας θολώνει το τοπίο της ματιάς μας, και μονολογούμε, "πάει τελείωσε από το κρεβάτι δεν ξανασηκώνομαι". Αλλά δεν είμαστε μόνο αυτό βρε παιδιά. Είμαστε και φως και χαρά και ομορφιά. Δεν δάκρυσαν μόνο τα μάτια μας, αλλά γέλασαν και έλαμψαν πολλές φορές. Δεν αναστέναξαν μονάχα τα στήθη μας, χάρηκαν κι ολας. Ούτε απόλυτα ορφάνεψαν τα χέρια μας, έδωσαν και πήραν πολλές ζεστές αγκαλιές. Και χείλη φιλήσαμε, και χέρια κρατήσαμε και αγκαλιές δεχθήκαμε και το μπλε του ουρανού ποθήσαμε. Στο χέρι μας, είναι να διαλέξουμε. Η την μιζέρια του χθες ή το φώς του αύριο. Μα πονάω θα μου πεις. Το ξέρω και εγώ πονάω. Μα πάνω από τον πόνο μου στέκει πιο διψασμένη και πεινασμένη η καρδιά μου για ζωή. Πάντα η ζωή νικάει τον θάνατο αρκεί να είσαι έτοιμος να θάψεις το χθες και να αναστήσεις το αύριο… «μου αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά από την πληγή του.»

π.Λίβυος

Ο κήπος της προσωπικής μου Γεσθημανής

Πόνεσα, πείνασα, δίψασα, έμεινα μέρες ολάκερες και νύχτες αξημέρωτες στο κήπο της προσωπικής μου Γεσθημανής. Έκλαψα, οργίστηκα, απελπίστηκα. Διαμαρτυρήθηκα απέναντι στις συνθήκες και την ζωή που έζησα.
Άργησα.... Αλλά αισθάνθηκα. Νομίζω ότι κατάλαβα. Κατάλαβα ότι η μόνη κληρονομιά μου, η μοναδική περιουσία μου ήταν αυτές οι βαθιές πληγές. Εκείνες που μου έδωσαν την δυνατότητα να βλέπω τους ανθρώπους με ιερότητα. Να λέω το ναι ναι και του ου ου. Να δακρύζω στο όμορφο, να θυμώνω στο άδικο, να οργίζομαι στο παράλογο. Να βλέπω τα νοήματα πίσω από τα πράγματα. Το δάκρυ μέσα στην επιφάνεια της χαράς και το γέλιο μέσα στο επίπλαστο πένθος. Όλα αυτά τα χρωστάω σε εκείνες, και ας με πόνεσαν τόσο πολύ.
Τώρα τα βράδια σκύβω σαν σκύλος και γλείφω τις ματωμένες μου πληγές. Τις ευχαριστώ για τις μέρες που συντρόφευσαν την ύπαρξη μου. Τις ευχαριστώ που υπήρξαν και ας πόνεσα, είναι η μόνη μου κληρονομιά, η μόνη περιουσία της ύπαρξης μου.

π.Λίβυος

Μην περιμένεις...Ζήσε

Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουμε αλλά μας κατεβάζουν...
**Εγώ θα στο πω απλά και ανθρώπινα, στο δικό μου πνευματικό επίπεδο που είναι χαμηλό και γήινο, γιατί κουράστηκα από τις υψηλές αναλύσεις.

Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις.

Μην περιμένεις να βρεθούνε οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω.

Μην περιμένεις να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις.

Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα ή μάνα για να μην έχεις τραύματα.

Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο σύζυγό γιατί απλά δεν θα βρεις ποτέ.

Μην περιμένεις να κάνεις τα τέλεια παιδιά, γιατί απλά δεν υπάρχουν.

Μην περιμένεις να συναντήσεις του τέλειους φίλους, γιατί ούτε εσύ είσαι.

Μην περιμένεις να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά γιατί απλά θα μείνεις άνεργος.

Μην περιμένεις να σηκώνεσαι κάθε πρωί και να λες, "ουάου θα πάω για δουλειές....." Ξέχνα το.

Μην περιμένεις να βρεις το τέλειο σπίτι για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα.

Μην περιμένεις να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο.

Μην περιμένεις να δοθούν όλες οι απαντήσεις για να σταματήσουν οι ερωτήσεις.

Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως ον που κατεβαίνει από τους ουρανούς ή ως χέρι που βγαίνει από το υπερπέραν. Απλά δεν θα συμβεί και θα χάσεις και την ευκαιρία να τον συναντήσεις στην καθημερινότητα σου.

Μην περιμένεις να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό, γιατί απλά δεν υπάρχει. Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες, φεύγα μακριά είναι της φαντασίας σας.
Γενικά στην ζωή αυτή, δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις, τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα. Αυτά μετά το πέρας της εδώ παράστασης.

Οπότε συμφιλιώνομαι με την αδυναμία μου, την ατέλεια του άλλου και του κόσμου που με περιβάλει και ζω όπως μπορώ και όσο μπορώ με δοξολογία και ευχαριστία.

Δεν μπορώ πάντα; ναι, αλήθεια είναι!! Ούτε εγώ μπορώ. Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα και είναι καλά. Ακόμη και οι άγιοι έχουν τις κακές μέρες και περιόδους τους.

Αλλά δεν τρελαίνομαι σε αυτές τις φάσεις, δεν αυτομαστιγόνομαι, δεν χάνω την ψυχραιμία μου, ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε.
Κυρίως δεν λέω όλη μέρα γιατί και γιατί; Μαααα... και δώστου γιατίι;

Απλά καλέ μου φίλε μέχρι να μάθεις το γιατί θα έχει τελειώσει η ζωή..... ....!!!

π.Λίβυος