Άσε την καρδιά σου να αισθανθεί...

Δεν είναι η θλίψη μια κατάρα που πρέπει να εξορκίσουμε από την ζωή μας, αλλά μια διαδικασία μεταμόρφωσης. Μια διαδικασία που πρέπει να σεβαστούμε δίνοντας της τον χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί. Μια απώλεια, κάτι που έχασες και ίσως να μην θυμάσαι, κάτι που σου λείπει ή κάτι που τελείωσε, παίρνει νέα μορφή, μεταπλάθεται, ξαναγεννιέται, μεταμορφώνεται.

 Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί, να πέσει και να σηκωθεί. Να πονέσει και να γελάσει.

 Να θυμώσει και να ηρεμήσει, να απιστήσει και να πιστέψει να αμαρτήσει και να μετανοήσει. 

Άφησε την ζωή να ρέει και τον Θεό να πρωταγωνιστεί. Μην ζητάς να γίνεις άγαλμα τέλειο μα τόσο κρύο, παγερό, αμήχανο κι ανίκανο να νιώσει. Μην θέλεις όλα να τα ελέγχεις χωρίς να τα ζεις. Όχι δεν είσαι "ενάρετος" μα φοβισμένος έως θανάτου. 

Και να θυμάσαι, ότι πάνω από την κόλαση περισσότερο φοβόμαστε τον παράδεισο..

π.Λίβυος

(π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος)

Εσύ που σαν παιδι πόνεσες πολύ...

Εσύ που κάποτε πόνεσες πολύ.Που μεγάλωσες δύσκολα και χωρίς την αγάπη που δικαιούσουν να έχεις ως παιδί.Που δεν κατάφερες να κάνεις κάποια από τα όνειρα σου πραγματικότητα γιατί δεν μπόρεσαν να σου προσφέρουν τα κατάλληλα εφόδια...που χρειάστηκε να μεγαλώσεις απότομα καταπιέζοντας την παιδική σου ανεμελιά για να μπορέσεις να ανταποκριθείς και να επιβιώσεις μέσα στις δύσκολες συνθήκες που σου παρουσιάστηκαν..

Εσύ που μετά από όλα αυτά μπορείς και στέκεσαι στα πόδια σου τόλμησε να πεις ένα μεγάλο Δόξα Τω Θεό για όσα έζησες.Γιατί αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά στη ζωή σου,ίσως να μην είχες την σοφία να διακρίνεις πως η ευτυχία σου βρίσκεται στα απλά πράγματα,κι ίσως να μην μπορούσες να εκτιμήσεις τόσο πολύ την αγάπη,την αγκαλιά,το χαμόγελο,ή την αξία που έχει ένα και μονο χαμόγελο...

Και τέλος ίσως να μην είχες την  ψυχή που έχεις σήμερα...Μη βιαστείς να μου πεις πως είναι γεμάτη με πληγές που της δημιούργησαν φόβους και ανασφάλειες...το ξέρω...Μα μη στέκεσαι μόνο εκεί...κοίταξε την πιο βαθιά και δες! 

Στο βάθος κήπος!

Ένας κήπος γεμάτος από καρπούς αγάπης,συμπόνιας,προσφοράς και κατανόησης!

Τι πιο πολύτιμο από όλα αυτά θα μπορούσε να την κάνει να είναι σήμερα 

μια όμορφη και δυνατή ψυχή?!

Γι αυτό...

Μη φοβάσαι και μην λυπάσαι.

Ο Θεός ξέρει τι επιτρέπει για τον καθένα μας

και πάντα θα έχει για όλους μας!

Άμυ

Την ώρα που σε πνίγει η θλίψη και σε ακυρώνει ο φόβος

Την ώρα που σε πνίγει η θλίψη και σε ακυρώνει ο φόβος. Τις στιγμές που νιώθεις η κάθε κουβέρτα και σεντόνι να ζυγίζει εκατό κιλά παραίτηση, και το δωμάτιο σου να μυρίζει απαίσια παρουσία απόγνωσης, αισθάνεσαι ότι αυτό ήταν, τελείωσαν όλα. Κεφάλι δεν θα ξανασηκώσεις. Φώς εδώ μέσα δεν θα ξαναμπεί. Νιώθεις ότι δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα και ότι η ζωή σου, ακουμπάει τερματικές καταστάσεις αιώνιας συνθήκης με την θλίψη.
Και όμως οσο τώρα κι ας μην το πιστεύεις, δεν θα είναι πάντα έτσι. Θα έρθει η μέρα που θα σηκωθείς από τα σκεπάσματα της ενοχής, και απο την πνιγμό του ανέκφραστου θυμού σου, και θα ανοίξεις τα πορτοπαράθυρα να μπει φώς και αέρας καθαρός στο δωμάτιο.
Ναι αλλάζουν οι καταστάσεις, μα γίνεται, πολύ αθόρυβα, ήσυχα, βουβά και σιγαλά. Τόσο αδιόρατα που και εσύ δεν καταλαβαίνεις πώς άλλαξε το σκηνικό… πως ο Χριστός εν ετέρα μορφή αλλάζει την ζωή σου.

π.Λίβυος

Ο Άδης του Παραδείσου

Πριν να δούμε το φώς θυμήσου ότι σερνόμαστε στα σκοτάδια. Πριν γελάσουμε θυμήσου που κλαίγαμε ώρες στις όχθες των ονείρων μας. Συρθήκαμε στην κολασμένη γη μας, χαθήκαμε στους πλανεμένους ουρανούς, και μονάχα όταν απελπιστήκαμε έως κολάσεως, γεννήθηκε ο παράδεισος στη ψυχή και το κορμί μας. Είναι πάντα ο σταυρός που προηγείται της ανάστασης. Ο άδης του παραδείσου. Είναι ο Θεός που φανερώνεται μόλις ξεγυμνωθούμε, και αφήσουμε τα άρματα των «αρετών» και των «κατορθωμάτων» μας κατά γης, στην εσχατιά της ταπείνωσης.

π.Λίβυος

Την μια μέρα λυτρωμένοι και την άλλη αλύτρωτοι...

Την μια μέρα αισθανόμαστε αναστημένοι την άλλη στο πάτο της κόλασης. Την μια μέρα λυτρωμένοι και την άλλη αλύτρωτοι στην πατρίδα της καρδιάς και των ονείρων μας.
Τα συναισθήματα πότε μυρίζουν άνοιξη και βάλσαμο και πότε βαρυχειμωνιά, σαπισμένα φύλλα και χαλασμένες φωλιές, ακατοίκητες και αποχαιρετισμένες.

Είναι στιγμές που νιώθεις το κορμί σου γεμάτο ορμή και πάθος προς την ζωή, τα φιλέματα, τα δώρα και τα κανάκια της. Και είναι άλλες στιγμές, που το σώμα είναι μαραμένο και παραδομένο δίχως μάχη και αγώνα στην ακηδία, την ραστώνη και την βαριά μελαγχολία των προσδοκιών.
Δε κάνω κάτι για να φύγει. Το αποδέχομαι, συμφιλιώνομαι και περιμένω. Η θλίψη δεν θα φύγει επειδή θα νευριάσεις, θα οργιστείς, ή θα βυθιστείς σε χιλιάδες γιατί. Ούτε επειδή θα πεις θέλω να είμαι καλά.

Αποδεχόμαστε. Σιωπούμε. Ηρεμούμε. Λέμε απαλά και χωρίς στόχο την ευχή του Ιησού.
Πάμε εάν μπορούμε μια βόλτα. Περπατάμε. Κάνουμε κάτι που μας αρέσει κι ας μην έχουμε και πολύ όρεξη. Σε τέτοιες στιγμές να θυμάσαι ότι δεν περιμένουμε να μας έρθει η όρεξη για να κάνουμε πράγματα, τα κάνουμε και θα έρθει η όρεξη. Αυτός είναι βασικός κανόνας εξόδου.
Και κάτι πολύ σημαντικό εάν προσευχηθείς, με ένταση, άγχος, και τσατισμένος να βγεις από αυτήν την ακηδία, το πιο πιθανόν, είναι αυτή να θεριέψει. Ότι το πολεμάς, αυτό αμήνυτε. Όταν του πει καλωσόρισες. Κάτσε δίπλα μου. Τι θέλεις να μου πεις; Θα δεις ότι δεν είναι τόσο αποκρουστική. Κάτι όμορφο έχει κι αυτή πάνω της.

Θυμάμαι μια φορά είχα πάει στο Αγιον Όρος. Πρώτη βραδιά στην Μονή Ιβήρων. Μόλις νύχτωσε με επισκέφθηκε μια θλίψη που ράγισαν όλα τα χαμόγελα μου. Τα έχασα. Λέω μα γιατί; Είμαι στο περιβόλι της Παναγίας. Γιατί; Δεν θέλω!!! Λες και με ρώτησε κανείς…. Τι θα κάνω τώρα. Φοβάμαι. Με λίγα λόγια τα έχασα. Λογισμοί με έπνιξαν και λιποθύμησαν την ελπίδα μου.
Πήρα τηλέφωνο του πνευματικό μου. Πάτερ μου, δεν είμαι καλά, αυτό και αυτό συμβαίνει. Τι θα κάνω;
-Τίποτα, μου λέει.
-Δηλαδή.
-Το παθαίνεις αυτό, γιατί θές να εξαφανιστεί αυτό που νιώθεις. Όμως αυτό για να υπάρχει, έχει το λόγο ύπαρξης του. Πες απλά υπάρχει κι αυτό. Θα φύγει όπως ήρθε. Μέχρι τότε δεν τα χάνω, και δεν τρελαίνομαι. Το αποδέχομαι.

Μαλάκωσα απότομα. Ειρήνευσα μαζί του. Χέρι χέρι ανεβήκαμε τα σκαλιά προς τους ξενώνες και ησυχάσαμε και οι δύο από μια κουραστική μέρα. Το πρωί μας βρήκε χώρια…

π.Λίβυος

Κάθε δοκιμασία κρύβει ένα δώρο...

Κάθε Σταυρός κρύβει μια Ανάσταση, 

κάθε πόνος μια ευλογία, 

κάθε σκιά και φόβος κρατά ένα δώρο στα χέρια του. 

Σκίσε τα περιτυλίγματα του νου και των ερμηνειών του

 και δες το.

π.Λίβυος

Εκείνος που δουλεύει με την Ψυχή του...

Κάθε μέρα ο κόσμος βγαίνει για δουλειά. Πάει να ψάξει και να πράξει, αυτό που ονομάζουμε εργασία, μεροκάματο. Να ζήσεις να επιβιώσει. 

Υπάρχουν όμως κάτι ψυχές που κάθε μέρα κάνουν και μια επιπλέον βαριά εργασία.

 Ίσως την πιο επώδυνη.

Παλεύουν, ματώνουν στην κυριολεξία, να κρατηθούν στην ζωή. Αγωνίζονται για να μπορέσουν να ζήσουν και σήμερα. Όχι για το ψωμί τους μα για την ψυχή τους, για την ελπίδα.

-Πάτερ μου, μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου, να παλεύει με σκιές και φαντάσματα, για να μπορέσει να κρατηθεί, να είναι καλά και να επιβιώνει. Μια ζωή πάτερ μου!! 

Κόπος τεράστιος. Γεθσημάνια αγωνία. 

Και καλά, εκείνος που δούλεψε και κουράστηκε το κορμί του, το βράδυ σαν γυρίσει σπίτι του, θα αράξει, θα πέσει στο κρεβάτι του. Εκείνος όμως που δούλεψε με την ψυχή του και τα υπόγεια διαμερίσματα της, για να μπορεί να πάρει και σήμερα μια ανάσα, μια παράταση από την απόγνωση, το βράδυ θα πέσει στα πατώματα. 

Πολύ θα ήθελα να προσκυνήσω αυτά τα πατώματα, μυρίζουν ανάσταση.

π.Λίβυος

Όσο πιο όμορφη είναι η μέρα...τόσο πιο βάσανο η ζωή...

Όσο πιο όμορφη είναι η μέρα τόσο πιο βάσανο η ζωή...

γράφει ο Θανάσης στον Ραμόν 

φράση με τεράστιο βάθος...
Το τελευταίο διάστημα της ζωής μου οδηγήθηκα στο συμπέρασμα πως το κάθε βάσανο που βιώνει ένας άνθρωπος,όσο πόνο,όση θλίψη,όση οδύνη κι αν κουβαλάει,περιέχει μέσα του και μια ευλογία...ναι!όσο τρελό ή οξύμωρο κι αν σου ακούγεται στο βάθος του υπάρχει μια ευλογία..!
Μπορεί να είναι η τεράστια αρετή της υπομονής,η λύτρωση της αποδοχής μια κατάστασης,η αντιμετώπιση ενός μεγάλου φόβου,η μεγαλοψυχία της συγχώρεσης,το ξεγύμνωμα του κακού εαυτού σου που θα σου δείξει επιτέλους ποιος πραγματικά είσαι...η αποδοχή του να μπορείς να δικαιολογείς και να δέχεσαι τους γύρω σου όπως είναι,και πριν προλάβεις να του κρίνεις να μπορείς να φρενάρεις λίγο τη σκέψη σου και να λες πως κι αυτός έχει τους δικούς του λόγους που οδηγούν στην όποια "περίεργη" συμπεριφορά του....
και πόσα άλλα ακόμη...
για τον καθένα από μας και κάτι διαφορετικό...μια ευλογία που δίνεται για να καταφέρει να ανοίξει περισσότερο την ψυχή στην κατανόηση,στην ταπείνωση,στην ανθρωπιά...και κατ'επέκταση στην πηγή όλων που είναι η Αγάπη...γιατί πάντα θα υπάρχει χώρος γι αυτήν...γιατί είναι άπειρη!
Ευλογημένος λοιπόν ο ερχόμενος που μας χαρίζει σταγόνες από την άπειρη αγάπη Του...ακόμη και μέσα από αυτόν τον δύσκολο τρόπο των βασάνων!
Οπότε...
Μη φοβού...Εκείνος ξέρει ως που αντέχεις...Εκείνος ξέρει το καλό σου καλύτερα από σένα!
Και να θυμάσαι πάντα πως όλα τα δίνει από Αγάπη και με Αγάπη...
Κι όταν πονάς είναι πάντα εκεί κοντά σου...περισσότερο από κάθε άλλη φορά!