Όλα ρυθμίζονται απ' τη θεία αγάπη. Δεν είναι τίποτε τυχαίο.

Του π. Ανδρέα Κονάνου – από την Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα

Οταν προσεύχεσαι και νιώθεις τον Θεό, αλλάζεις σκεπτικό. Και λες πλέον: «Οχι μόνος μου, αλλά με τον Θεό. Διότι μόνος μου είμαι πολύ μικρός. Στενά τα όριά μου και τα μυαλά μου. Δεν βλέπω μακριά. Εσύ, Κύριε, φώτιζέ με και, τότε, δεν φοβάμαι».

Κι όταν είμαι στη δουλειά μου και με πάρουν ξαφνικά τηλέφωνο και μου πουν κάτι δυσάρεστο, δεν θα πανικοβληθώ. Θα πω μέσα μου αυτομάτως: «Τι έλεγα το πρωί; Κύριε, ό,τι κι αν γίνει σήμερα, ξέρω ότι είναι από Σένα. Εσύ το έχεις επιτρέψει. Εσύ το έχεις στείλει. Εσύ το γνωρίζεις». Και, έτσι, δεν είμαι μόνος. Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Ολα ρυθμίζονται από τη θεία αγάπη. Ολα κανονίζονται. Δεν είναι τίποτε τυχαίο. Αφού το άφησε ο Θεός να γίνει, θα πει ότι είναι στα όριά μου, στις αντοχές μου και για το καλό μου».

Φυσικά, όλα αυτά δεν μπορείς να τα σκεφτείς την ώρα του τηλεφωνήματος. Η στιγμή που σου λένε μια δυσάρεστη είδηση σε βρίσκει αιφνίδια και τα χάνεις. Γι' αυτό, είναι ανάγκη να έχεις ήδη προπαρασκευαστεί ψυχολογικά, πνευματικά, συναισθηματικά και υπαρξιακά από το πρωί. Ετσι να ξεκινάει η ημέρα σου. Κι όταν ξαφνικά ακούσεις μια είδηση, καθώς θα είσαι προετοιμασμένος απ' το πρωί, θα βρεις τη δύναμη να πεις: «Τι έλεγα πιο πριν στον Χριστό; Αυτό. Να τώρα η απάντησή Του. Το θέλημά Του, λοιπόν, είναι αυτό: να δεχτώ την είδηση. Μια είδηση που ξέρει πολύ καλά ο Χριστός. Είναι εν γνώσει Του. Αυτός είπε “ναι” στο να γίνει. Αυτός έδωσε την έγκριση να συμβεί. Αφού έδωσε την έγκριση, θα πει ότι το αντέχω και πως κάτι καλό θα βγει. Κι ότι μου χρειάζεται αυτό που γίνεται. Αλλιώς, δεν θα γινόταν. Αν δεν έβγαινε κάτι καλό για την ψυχή μου, δεν θα επέτρεπε ο Θεός να γίνει». Τελείωσε.

Το επέτρεψε ο Θεός να γίνει; Τότε θα βγει κάτι καλό για την ψυχή μου. Καλό δεν σημαίνει πάντα κι ευχάριστο. Σίγουρα, ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου δεν είναι οπωσδήποτε κι ευχάριστο, καλό και χαρούμενο. Πρόσεξε! Δεν λέω για ευχάριστα πράγματα τώρα. Μιλάω για ωφέλιμα. «Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Τι συμφέρει την ψυχή μου; Αυτό. «Ναι, αλλά πόνεσα πάρα πολύ, έκλαψα, φοβήθηκα, λυπήθηκα». Ναι, αλλά συμφέρει την ψυχή σου και γι' αυτό έγινε. Αν το σκεφτώ έτσι, με την πνευματική λογική, ηρεμώ. Παίρνω τη θέση μου στη ζωή, ταπεινώνομαι, γαληνεύω. Και μου φεύγει το παράπονο προς τον Θεό.

«Γιατί δεν μ' αγαπάς, Κύριε;» Και σου απαντά: «Γιατί, παιδί μου, λες ότι δεν σ' αγαπάω; Εσύ δεν μου 'πες το πρωί να σε βοηθήσω; Λοιπόν, η σημερινή παιδαγωγία μου είναι αυτό που σου συνέβη. Το σημερινό φάρμακό σου είναι αυτό. Για να κάνω το άγαλμα, πρέπει να χτυπήσω λίγο το μάρμαρο και να πετάξω κάποια κομμάτια του, ώστε να βγει από κάτω το ωραίο σχέδιο. Λοιπόν, σήμερα σε πόνεσα σε αυτό το σημείο. Ξέρω ότι πόνεσες. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς».

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» που μόλις εκδόθηκε

ΜοιράζομαΙ

Η ζωή μόνο όταν τη μοιράζεσαι υπάρχει.

Ο πόνος μόνο όταν τον μοιράζεσαι καταλαγιάζει,μαλακώνει.

Η αγάπη μόνο όταν τη μοιράζεσαι ανθίζει.

Η χαρά μόνο όταν τη μοιράζεσαι σκορπιέται και απλώνει.

Κανένας άνθρωπος μόνος.

Άμυ

Καλή κι ευλογημένη χρονιά με χαμόγελα!

Εμείς και φέτος σε πείσμα των καιρών θα χαμογελάμε κι ας μην είναι όλα τέλεια στην ζωή μας. Δεν ζητάμε την τελειότητα αλλά την ομορφιά. Άλλωστε η ομορφιά κατοικεί μέσα στην ατέλεια, στην αδυναμία, στα δύσκολα, σε εκείνα που πολλές φορές μας πονάνε. Είμαστε όμορφοι όχι γιατί είμαστε τέλειοι αλλά γιατί είμαστε ανθρώπινοι. Όπως σοφά αναφέρει κι ένας όμορφος αγιορείτης γέροντας, από αυτούς που δεν φοράνε την στολή της πνευματικότητας, "εαν θέλεις στην ζωή αυτή να είναι όλα τέλεια και τακτοποιημένα, τότε δεν επιθυμείς την Βασιλεία του Θεού".

π.Λίβυος

Αν τα δικά σου Χριστούγεννα είναι μελαγχολικά

Έφτασαν λοιπόν και τα φετινά Χριστούγεννα,σε άλλους με χαρά και σε κάποιους άλλους με μια δόση μελαγχολίας.Θα σταθώ στη δεύτερη περίπτωση μιας που η πρώτη δεν έχει ανάγκη από λόγια,μα μόνο από απόλαυση.

  Εσύ που μελαγχολείς για τους λόγους που σίγουρα θα έχεις,στάσου μια στιγμή,βάλε μία άνω τελεία στις σκέψεις που σου σκοτεινιάζουν τη χαρά..γιατί δεν μπορεί όλοι μας έχουμε μέσα μας και τη χαρά όπως έχουμε και τη λύπη.Στάσου μια στιγμή και άφησε την κάθε άσχημη σκέψη στην άκρη,και σκέψου απλά αξίζει?αξίζει να είσαι έτσι?εννοώ κερδίζεις κάτι με το να αναβάλλεις συνεχώς τη χαρά?Η ζωή μας σε αυτόν εδώ τον τόπο είναι τόσο,μα τόσο μικρή,όσο και μία ανάσα σχεδόν.

  Μην αναλώνεσαι σε σκέψεις και καταστάσεις που πέρασαν και που δεν μπορείς να αλλάξεις..μην χάνεσαι στις παγίδες που στήνει το μυαλό.
Άφησε την ψυχή σου να νιώσει ελεύθερη επιτέλους και να απολαύσει τις στιγμές,την χαρά,την ίδια τη ζωή.Πάρε μια ανάσα γαλήνης που τόσο έχεις ανάγκη και μην σκέφτεσαι το αύριο με τόσο άγχος.
Πάρε μια ανάσα και αφέσου στην αγάπη Εκείνου,εναπόθεσε κάθε σου φόβο στα πόδια Του,νιώσε την αγάπη Του και ησύχασε.
Πάντα θα είναι εκεί δίπλα σου να σου κρατά το χέρι.Αρκεί να Τον εμπιστευθείς.
Κάνε μια προσπάθεια,γιατί πραγματικά αξίζει.
Και τότε θα δεις..με τη δική σου προσπάθεια και τη βοήθεια Εκείνου όλα θα αλλάξουν χωρίς καν να το καταλάβεις!

Ένα γιατί που γίνεται πίστη....

Πίστη σημαίνει μαθαίνω να εμπιστεύομαι,να αφήνομαι,να εγκαταλείπομαι γυμνός από τις δικές μου ερμηνείες,τα δικά μου θέλω,τις αρετές και τα πιστεύω μου.

Η πίστη γεννιέται πραγματικά στο όριο του θανάτου,εκεί που δεν υπάρχει το "εγώ",οι δυνάμεις σου,τα κατορθώματα σου,το όνομα σου,οι επιτυχίες σου,για να σε σώσουν και να σε αυτολυτρώσουν.Εκεί που οι λέξεις μαρμαρωμένες στις άκρες των ματιών ζητούν να γίνουν λυτρωτικά δάκρυα ελπίδας,στην παρουσία του Θεού,του Άλλου,που από βρέφος πείνασες και δίψασες.


Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του π.Λίβυου(π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος) "Κάθε τέλος μια αρχή"
Εκδόσεις Αρμός

Eυτυχώς δεν είμαι τέλειος - Ομιλία π.Λίβυος

Πριν μιλήσεις Σκέψου για μια στιγμη!

Δεν πρέπει να κατακρίνεις κανέναν. ..
Ο καθένας άνθρωπος έχει τους δικούς του προσωπικούς λόγους που είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις του...
Άλλος από φόβο.,άλλος από ανασφάλεια άλλος από έλειψε αγάπης ή  προσοχής ψάχνοντας τρόπους για να γεμίσει τα κενά της ψυχής του πολλές φορές καταφεύγει είτε σε λάθος πράξεις είτε σε λάθος επιλογές. ..
Γι αυτό την επόμενη φορά που θα ετοιμαστεις να κατακρίνεις έναν άνθρωπο στασου για μια στιγμή και σκέψου. ...

Η Δύναμη σου λέγεται Προσευχή!

Προσεύχεσαι; Ναι.

Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;

Μη βιαστείς να πεις ¨στο Θεό¨. Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της.

Μας ταιριάζει προσευχή.

Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που ¨χανόταν¨ στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.

Προσεύχομαι για να γίνω εγώ σαν Αυτόν, κι όχι για να βάλω το Θεό στη δική μου παθογένεια και το άγχος.

Προσεύχομαι για να με αλλάξεις Εσύ, Χριστέ μου. Κι όχι για να ¨αλλάξω¨ εγώ Εσένα.

Αναγκαία προϋπόθεση: Ο νους μου, να δώσει άπλα στην καρδιά. Να σιγήσει ο νους, που με ταράζει. Και να ακούσω τη γαλήνη της καρδιάς.

Προσευχή: Είσοδος στο χώρο που δεν έχει προβλήματα.

Ο λόγος που δεν αντέχω την ησυχία της προσευχής είναι, ότι έχω συνηθίσει στη φασαρία του νου, τη νοητική ¨βαβούρα¨ και αιχμαλωσία στα πράγματα αυτού του κόσμου.

Μερικοί όταν προσεύχονται, ξεχνούν τα προβλήματά τους!

Λιώνουν μέσα στη χάρη αυτής της θείας επαφής. Το άγχος φεύγει. Η ψυχή γεμίζει ασφάλεια, αγάπη, σιγουριά.

Όταν δεν προσεύχεσαι, αδικείς τον εαυτό σου. Του στερείς κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Τον αφήνεις αφρόντιστο κι αβοήθητο.
Λίγη ώρα κάθε μέρα, να προσεύχεσαι.

Αν δεν μπορείς να μιλήσεις στο Θεό, μίλα λίγο έστω στη γυναίκα, στον άντρα και τα παιδιά σου. Ξεκίνα απ’ αυτά τα απλά. Κάνε την ψυχή σου λίγο πιο ευαίσθητη στον ¨ορατό¨ διπλανό σου, στον αδερφό σου.

Η ευαισθησία στα μικρά αυτής της ζωής, θα σε βάλει και στο κλίμα της προσευχής. Σαν μικρή εισαγωγή.

Και μετά, θα έρθει το μεθύσι της χαράς της προσευχής. Και θα ¨φτιαχτείς¨. Και δεν θα σε διαλύει τίποτε απ’ τα πράγματα αυτής της γης.
Είδες;

Μιλάω για την προσευχή εύκολα. Μα δυσκολεύομαι να κάνω προσευχή. Πάντα τα λόγια είναι πιο εύκολα.

Συγγνώμη.

Απόσπασμα από την ομώνυμη ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου:

Η δύναμή σου λέγεται προσευχή | π. Ανδρέας Κονάνος 

by Romfea.Gr on Mixcloud