Ιδού, Ο Νυμφίος Έρχεται.....

Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται

εν τω μέσω της νυκτός

και μακάριος ο δούλος

ον ευρήσει γρηγορούντα,

ανάξιος δε πάλιν,

ον ευρήσει ραθυμούντα

βλέπε ούν, ψυχή μου,

μη τω ύπνω κατενεχθής

ίνα μη τω θανάτω παραδοθής,

και της βασιλείας έξω κλεισθής

αλλά ανάνηψον κράζουσα

άγιος, άγιος, άγιος ει ο Θεός ημών,

διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς.

Άσε την καρδιά σου να αισθανθεί...

Δεν είναι η θλίψη μια κατάρα που πρέπει να εξορκίσουμε από την ζωή μας, αλλά μια διαδικασία μεταμόρφωσης. Μια διαδικασία που πρέπει να σεβαστούμε δίνοντας της τον χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί. Μια απώλεια, κάτι που έχασες και ίσως να μην θυμάσαι, κάτι που σου λείπει ή κάτι που τελείωσε, παίρνει νέα μορφή, μεταπλάθεται, ξαναγεννιέται, μεταμορφώνεται.

 Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί, να πέσει και να σηκωθεί. Να πονέσει και να γελάσει.

 Να θυμώσει και να ηρεμήσει, να απιστήσει και να πιστέψει να αμαρτήσει και να μετανοήσει. 

Άφησε την ζωή να ρέει και τον Θεό να πρωταγωνιστεί. Μην ζητάς να γίνεις άγαλμα τέλειο μα τόσο κρύο, παγερό, αμήχανο κι ανίκανο να νιώσει. Μην θέλεις όλα να τα ελέγχεις χωρίς να τα ζεις. Όχι δεν είσαι "ενάρετος" μα φοβισμένος έως θανάτου. 

Και να θυμάσαι, ότι πάνω από την κόλαση περισσότερο φοβόμαστε τον παράδεισο..

π.Λίβυος

(π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος)

Η ομορφιά δεν είναι στο «τέλειο»

Η ομορφιά δεν είναι στο «τέλειο» και «άψογο». Η ζωή είναι ωραία γιατί δεν είναι «τέλεια». Αυτό τον κόσμο τον ομορφαίνουν οι πονεμένοι. Τον ουρανό τον συγκινούν οι δακρυσμένοι, τον Θεό οι σταυρωμένοι. Δίχως όλους αυτούς η ζωή θα ήταν άσχημη, άχρωμη και άγευστη, στην ψευτιά της «τελειότητας» της. Οι πονεμένοι κι οι «αμαρτωλοί» γεμίζουν τον κόσμο ομορφιά και αγιότητα. Δίχως αυτούς η τέχνη είναι ορφανή, τα βιβλία δίχως συγγραφείς, τα ποιήματα χωρίς λέξεις, οι πίνακες μονόχρωμοι κι πάνω απ¨ ολα τα συναξάρια δίχως αγίους...

π.Λίβυος

Ικεσία Ελπίδας

Γιατί τόσος πόνος Χριστέ μου;

Γιατί βιώνουμε τόση θλίψη;

Γιατί μας είναι σε κάποιους τόσο δύσκολο να πιστέψουμε στην Αγάπη σου;

Γιατί νιώθουμε να χάνουμε την ελπίδα μας;

Που είσαι Κύριε;

Φανερώσου.

Έλα και μάθε μας να Σε αγαπούμε και μέσα στον πόνο.

Έλα και πάρε τα σκοτάδια της ψυχής μας και κάνε τα φως.

Έλα και χάραξε την ελπίδα στις ψυχές μας.

Υάδα

Εσύ; Ζεις ή απλά υπάρχεις;

Χριστός Ανέστη ναι.Που σημαίνει ότι νικήθηκε ο Θάνατος.Πώς δεν υπάρχει.Ελπιδοφόρο και παρηγορητικό.

Τι γίνεται όμως με τη Ζωή;

Τη Ζωή που περνάει και εμείς δεν ζούμε.Μη βιαστείς να μου πεις "μα πως εγώ ζω,αναπνέω,μιλάω,βλέπω ακούω κλπ κλπ.".
Δεν μιλώ για τη ζωή που πολλοί από εμάς κάνουμε μηχανικά.
Μιλώ για την ουσία της.Που είναι η χαρά του να ζεις.Η χαρά του να απολαμβάνεις τη μέρα,τη φύση,τη συντροφιά των αγαπημένων σου ανθρώπων,να χαίρεσαι που τους έχεις πλάι σου και όχι να τους θεωρείς δεδομένους.Τίποτε δεν είναι  δεδομένο σε αυτήν εδώ τη ζωή.Τίποτε.Και όμως δεν μπορείς να το καταλάβεις.Και μιζεριάζεις και θλίβεσαι.Και όλο ψάχνεις κάτι...κάτι άλλο που ούτε και συ ξέρεις ίσως τι ακριβώς είναι αυτό το κάτι τελικά.
Και;Που καταλήγεις;Στο να χάνεις το τώρα,τη στιγμή.Και μήπως τελικά αυτό είναι που λέμε Ζωή;

Άρα....δεν ζεις.Τραγική διαπίστωση...Δεν σε κατηγορώ,ούτε σε μαλώνω.Απλά προσπαθώ να σου πω να ζήσεις.Μη περιμένεις άλλο ψυχή μου.Γιατί όπως πολύ σοφά και σωστά λέει ο π.Χαράλαμπος μην περιμένεις να υπάρξουν οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω.Ζήσε τώρα.

Nα σε αγαπάς και να σε προσέχεις.Να μην ξεχνάς να αγκαλιάζεις που και που τον εαυτό σου.
Το έχει ανάγκη.

Ο γλυκασμός της Ψυχής μας....

Ο γλυκασμός των Αγγέλων...

 

 

..μα όχι μόνο των Αγγέλων αλλά και της ψυχής μας..

πλήθος πιστών τούτη την ημέρα -και όχι μόνον- συρρέουν να προσκυνήσουν το θείο αυτό δώρο που χάρισε ο Θεός...την πιο γλυκιά μητρική αγκαλιά που κλείνει μέσα της ολάκερη την πλάση.

Το χάδι στη λύπη μας.

Το στήριγμα στην ανάγκη και στον πόνο μας.

Την Θεοτόκο μας.

Εύχομαι  να την αγαπάμε και να προσευχόμαστε στην αγάπη που μας έχει.

Να μας προστατεύει και να μεσιτεύει για τον κόσμο όλο  στον αγαπημένο της Υιό.

Εσύ που σαν παιδι πόνεσες πολύ...

Εσύ που κάποτε πόνεσες πολύ.Που μεγάλωσες δύσκολα και χωρίς την αγάπη που δικαιούσουν να έχεις ως παιδί.Που δεν κατάφερες να κάνεις κάποια από τα όνειρα σου πραγματικότητα γιατί δεν μπόρεσαν να σου προσφέρουν τα κατάλληλα εφόδια...που χρειάστηκε να μεγαλώσεις απότομα καταπιέζοντας την παιδική σου ανεμελιά για να μπορέσεις να ανταποκριθείς και να επιβιώσεις μέσα στις δύσκολες συνθήκες που σου παρουσιάστηκαν..

Εσύ που μετά από όλα αυτά μπορείς και στέκεσαι στα πόδια σου τόλμησε να πεις ένα μεγάλο Δόξα Τω Θεό για όσα έζησες.Γιατί αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά στη ζωή σου,ίσως να μην είχες την σοφία να διακρίνεις πως η ευτυχία σου βρίσκεται στα απλά πράγματα,κι ίσως να μην μπορούσες να εκτιμήσεις τόσο πολύ την αγάπη,την αγκαλιά,το χαμόγελο,ή την αξία που έχει ένα και μονο χαμόγελο...

Και τέλος ίσως να μην είχες την  ψυχή που έχεις σήμερα...Μη βιαστείς να μου πεις πως είναι γεμάτη με πληγές που της δημιούργησαν φόβους και ανασφάλειες...το ξέρω...Μα μη στέκεσαι μόνο εκεί...κοίταξε την πιο βαθιά και δες! 

Στο βάθος κήπος!

Ένας κήπος γεμάτος από καρπούς αγάπης,συμπόνιας,προσφοράς και κατανόησης!

Τι πιο πολύτιμο από όλα αυτά θα μπορούσε να την κάνει να είναι σήμερα 

μια όμορφη και δυνατή ψυχή?!

Γι αυτό...

Μη φοβάσαι και μην λυπάσαι.

Ο Θεός ξέρει τι επιτρέπει για τον καθένα μας

και πάντα θα έχει για όλους μας!

Άμυ

Λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς...

Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου κεκοσμημένον 

καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ, 

λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς,

 Φωτοδότα καὶ σῶσόν με.