ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Θα περάσει 

κι αυτό!! 

Χαλάρωσε!..

Δες 

την απέναντι όχθη,

τον Ήλιο 

και τ' αστέρια.

Γενικώς, 

ανοίξου.

Βγες.

Πλάτυνε.

Χώρα τα όλα.

Συγχώρα τους όλους.

Γίνε Φως. 

Γίνε Χριστός!!

π.Ανδρέας Κονάνος

Ένας Ουρανός Γεμάτος Φως κι Ανάσταση!

Σήμερα έχει ένα φοβερό γαλάζιο ουρανό. Γεμάτος φως. Τελικά Θεέ μου πόσο γαλάζιο κρύβεις πίσω από το γκρίζο και πόση Ανάσταση πίσω από το Σταυρό.....

π.Λίβυος

Μοναξιά μου τίποτα

Έτσι ξαφνικά γίνεσαι ο εαυτούλης σου και δεν θέλεις τίποτα

μόνο να ακούς τη φωνή μέσα σου

όλα τα έξω τα ανεξήγητα δεν σε ενδιαφέρουν 

δεν τα αναλύεις 

δεν ξοδεύεσαι

και τότε λιώνεις στη μοναξιά σου

και την κάνεις πετσί σου γνήσιο

με τη βούλα που λένε...

εξάλλου και παρέα πάλι μόνος ή μόνη ένιωθες

Θεανώ

Περιμένοντας το αύριο χάνεις το τώρα που σ' ανήκει.

Δεν ψάχνω πλέον "υπερβατικά" θαύματα στη ζωή μου. Δεν περιμένω να' ρθει κάποια μεγάλη μέρα.Ξέρεις απ' εκείνες που μεγαλώνεις μια ζωή 

για να την ζήσεις και στο τέλος δεν κρατά πάνω από 10 λεπτά αποπροσανατολισμού. Μου αρκεί οτι ξημερώνει και βραδιάζει. 

Η μεγαλύτερη πλάνη είναι να κρατάς μια χούφτα ουρανό και εσύ να περιμένεις πότε θα γίνει έκλειψη για να θαυμάσεις.Την πάτησες.Διότι περιμένοντας το αύριο χάνεις το τώρα που σ' ανήκει.

Γι αυτό σου λέω,ένα καλημέρα και μια καληνύχτα μου αρκούν για να κάνω τον Σταυρό μου.Ένας μυρωδάτος πρωινός καφές ένας περίπατος , μια αγκαλιά και δύο μάτια να με κοιτούν είναι ''θεοπτία''.

π.Λίβυος

Ο κάθε πόνος είναι κι ένα μάθημα - Όλα είναι ανθρώπινα

Ναι είναι μάθημα.-
Σου το γράφω τώρα όμως που σχεδόν έχει περάσει...γιατί την στιγμή που υποφέρω συνήθως δεν μπορώ να σκεφτώ έτσι...πολλές φορές μάλιστα χάνω την ψυχραιμία μου...θυμώνω,φωνάζω,κλαίω από θυμό,τα βάζω μαζί Του και Του μιλώ σαν να τον έχω μπροστά μου :"Γιατί το επιτρέπεις αυτό?αφού βλέπεις δεν το αντέχω,δεν μπορώ,γιατί με τυραννάς?γιατί με δοκιμάζεις τόσο σκληρά?"
Άλλες πάλι φορές πιστεύοντας πως με έχει εγκαταλείψει :"Που είσαι?Με ξέχασες?Μήπως τελικά δεν με αγαπάς όσο θέλεις να πιστεύω?Μήπως τελικά δεν υπάρχεις καν?'(!)''.
 Όταν όμως κοπάσουν όλα μέσα μου...τα νεύρα,ο εγωισμός,ο θυμός,η απογοήτευση και έρθει -συνήθως- εκείνο το λυτρωτικό κλάμα...τότε όλα αλλάζουν...εκεί είναι που Τον αισθάνομαι δίπλα μου όσο ποτέ...και μαθαίνω να κάνω και πάλι υπομονή,μαθαίνω ίσως την επόμενη φορά να στέκομαι πιο δυνατή,μαθαίνω να βγαίνω από το εγώ μου,να εκτιμώ περισσότερο την κάθε μέρα που ξυπνώ και έχω την υγειά μου,μαθαίνω να ζω πραγματικά και να εκτιμώ την κάθε στιγμή που είμαι ευτυχισμένη,μαθαίνω τις αντοχές μου,μαθαίνω εμένα,μαθαίνω πιο βαθιά την έννοια της ευγνωμοσύνης....και ίσως τελικά με όλα αυτά μαθαίνω και να Τον αγαπώ περισσότερο.
  Θέλω με λίγα λόγια να σου πω πως όλα είναι ανθρώπινα.Το κάθε συναίσθημα που νιώθουμε.
Ακόμη και η αμφισβήτηση,και ο θυμός προς Εκείνον,και η απογοήτευση και η έλλειψη πίστης...όλα!
Γιατί?γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί!Οπότε κάθε φορά που μπορεί να νιώσεις παρόμοια μην ταράζεσαι τόσο...κι αν νιώσεις την ανάγκη να Του μιλήσεις κάνε το!Ακόμη κι αν αυτά που θέλεις να Του πεις είναι μόνο παράπονα και θυμός!Κάνε το!Πίστεψε με είναι πολύ πιο αληθινή μια 'συζήτηση'-προσευχή τέτοιου είδους που γίνεται με ειλικρίνεια και από βάθος ψυχής από οποιαδήποτε ανάγνωση απλής προσευχής!Είναι εκεί και περιμένει πάντα να ακούσει κάθε αλήθεια της ψυχής σου όπως ακριβώς την αισθάνεσαι!
  Τέλος προσπάθησε να κρατήσεις την ουσία του μαθήματος που κάθε φορά είναι ίσως και διαφορετική...μπορεί να περιέχει αγάπη,εξάσκηση δύναμης και υπομονής,αντοχής και ανοχής,ταπείνωσης,και πολλά άλλα που μόνο Εκείνος ξέρει ότι χρειάζεσαι.

Άμυ

Όχι δεν κρινόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο

Όχι δεν κρινόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο.Δεν ζήσαμε όλοι τις ίδιες ζωές.

Δεν είχαμε όλοι κοινές ουλές και τραύματα.Τα μάτια μας δεν είδαν κοινές σκηνές βίου.

Χαμόγελα δεν άνθισαν παντού και αγκαλιές δεν έκλεισαν σφιχτά γύρω από τους κόρφους μας.

Είναι αρκετοί που έμειναν ορφανοί.

Άλλοι δίχως φιλί και πολλοί δίχως ν' ακούσουν ένα "σ' αγαπώ","σε χρειάζομαι","σε θέλω","σε ποθώ","μπράβο","μπορείς","θα τα καταφέρεις".

Γι αυτό σου λέω δεν μπορείς να με κρίνεις,γιατί εσύ δεν έζησες τη ζωή μου.

Ένα μόνο σου ζητώ.Αυτό το δάκτυλο που χρόνια τώρα επιδεικτικά κουνάς μπροστά στα μάτια μου,κατέβασε το,και πιάσε μου το χέρι.Είναι η μόνη κίνηση που τρομοκρατεί τον θάνατο.

π.Λίβυος

Είναι τελικά ο θάνατος που γεννάει αναστάσεις…

Όταν έκλαψες έλαμψες και όταν πόνεσες ομόρφυνες. Όταν πληγώθηκες ελευθερώθηκες και όταν μάτωσες αγίασες. Είναι τελικά ο θάνατος που γεννάει αναστάσεις…

π.Λίβυος

Άσε μας ρε κόσμε!

¨Πάτερ, με σχολιάζουν συγγενείς. 

Και στη δουλειά είναι κάποιοι που με θάβουν.¨

Οι γνώμες των ανθρώπων 

σε τρελαίνουν.

Ας πουν ό, τι θέλουν.

Τι ξέρουν; 

Ποιος σε ξέρει καλά; 

Εδώ ούτε συ ο ίδιος 

δεν γνωρίζεις 

την ψυχή σου, 

και θα ‘ρθουν 

οι άλλοι 

να σε κρίνουν,να σου βάλουν ετικέτες, 

να κάνουν γνωματεύσεις, 

να πουν για σένα 

διάφορα;

Άσε μας, ρε κόσμε.

Εσύ που πρώτα 

μας τρελαίνεις, 

έρχεσαι μετά 

να μας κρίνεις;

Κόσμε, τρελέ!

Κοίτα μπροστά 

το θάνατο 

που όλους μας 

παραμονεύει.

Κι άσε κι εμένα 

ήσυχο.

------------------------------------------------

Δεν αναφέρεται η παραπάνω ανάρτηση στη γνώμη των φίλων μας που έρχεται να μας ξυπνήσει αγαπητικά από διάφορα κωλύματα, προβλήματα, εμμονές, υποχόνδριες συμπεριφορές κλπ δυσκολίες του χαρακτήρα μας. Αυτά τα σχόλια είναι πολύ χρήσιμα και θεόσταλτα.
Γι' αυτό τα θέλουμε, τα ακούμε, καθρεφτιζόμαστε και κάνουμε προσπάθεια αλλαγής.
Το θέμα είναι η διάκριση των μεν από τα δε.
Συνήθως οι προβληματικοί νιώθουν ήρωες και γίνονται πιο προβληματικοί,
ενώ οι αδίκως αδικημένοι βουλιάζουν πιο πολύ στην μειονεξία, λόγω ευαισθησίας.
Λύση: το καθρέφτισμα σε έναν καλό φίλο, πνευματικό, ή όποιο βοηθό στης ζωής το δρόμο.

π.Ανδρέας Κονάνος